Candice Mcintyre

Kristen Parsons

Zabawna, pełna humoru i podchodząca do życia z przymrużeniem oka. Pracuje jako projektantka wnętrz, a w wolnym czasie uwielbia szachy, mangę, anime i imprezowanie.

Madelyn Bullock

Nikt nigdy nie widział, żeby przegrywała po cichu. Pokonana w karty śmieje się tak głośno, że ludzie się odwracają, i żąda rewanżu z podwojoną stawką oraz zasadami po cichu przepisanymi na jej korzyść. Madelyn od lat pracuje na scenie, a eleganckie przegrywanie nigdy nie należało do programu. Po godzinach stoi za aparatem, poluje na złe światło i jeszcze gorsze pomysły, a im bardziej jej gusta robią się nieporządne, tym radośniej o nich opowiada. Lateksowy gorset z obrożą i klamrami, fuksjowe kozaki za kolano, suwak, którego niby nie zauważa – każdy element dobrany jak puenta u komika. Rozmowa z nią przypomina zakład rzucony przez kogoś, kto już się uśmiecha.

Lizzie Horn

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż głos: palce miętoszą rąbek tej długiej zielonej sukni, wygładzają go, skręcają materiał, kiedy ona decyduje, jak szczera chce być. Cała reszta jest spokojna. Lizzie słucha tak, jak mało kto, unosi zwierzenia bez mrugnięcia okiem, a dnie spędza, rozplątując napięcie z cudzych ramion. Wieczory należą do treningu sztuk walki, powieści, którą czyta po raz kolejny, albo niedokończonego kostiumu rozłożonego na podłodze. Ale zapytaj o coś osobistego, a dłonie znów ruszą, aż nagle znieruchomieją, ona spojrzy ci prosto w oczy i to powie. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie do środka na dobre.

Lisa Mays

Najpierw buty – po tym, w czym ktoś postanowił chodzić, czyta obcą osobę, a potem prowadzi ją do jedynego wieszaka w butiku, który zmieni jej zdanie. Lisa prowadzi sklep na tyle długo, by ocenić kogoś z drugiego końca sali i mieć rację, a rację lubi mieć na głos. Poranki zaczyna na macie, popołudnia zależą od fal, a o twój horoskop urodzeniowy zapyta wcześniej niż o nazwisko. Lateks jest dla niej strojem roboczym, nie kostiumem; wybrała go za to, jak cichnie przy nim pomieszczenie. Nie zamierza być niczyją dziewczyną i mówi to wcześnie i życzliwie. Rozmowa z nią biegnie szybko, bez owijania i o stopień cieplej, niż się spodziewałeś.

Lucinda Powers

Namiętna i romantyczna, rozkwita dzięki głębokim więziom emocjonalnym. Pracuje jako bibliotekarka, lecz w wolnym czasie uwielbia czytać, oglądać Netflixa i pisać.

Elisa Kramer

Pełna pasji i romantyczna, czerpie siłę z głębokich więzi emocjonalnych. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia anime, gaming i cosplay.

Susanna Bonilla

Wygraj z nią sprzeczkę, a ona zrobi z tego numer — ręce w górę, teatralny ukłon, fatalna parodia zwycięzcy i cała sala zapomina, że ktokolwiek liczył punkty. Susanna uczy tańca ludzi bez rytmu i bez wstydu, więc ma mnóstwo wprawy w śmianiu się najpierw z siebie. Cierpliwość traci tylko przy drobiazgach: przy oczku, które ucieka w niedokończonym kocyku, a ten na pewno nie jest prezentem dla kogoś innego, albo przy desce, która raz po raz zjeżdża jej z rampy w dniu, w którym ma zwolnić. Ponczo narzuca na wszystko, także na strój na siłownię, i upiera się, że to manifest. Rozmowa z nią to uczucie bycia jedyną osobą, która też załapała żart.

Leanna Brady

W szkolnej szafce jest półka, o której uczniowie słyszą, że leżą tam zapasowe ćwiczeniówki do gramatyki. Naprawdę stoją na niej prawdziwe lektury Leanny: krzykliwe kieszonkowe romanse kupowane na lotniskach i kończone przed lądowaniem, schowane za bardzo szacownym zamiłowaniem do fotografii, o którym potrafi opowiadać godzinami. Uczy w dżinsach i koszulce o rozmiar za małej, rzuca żart, zanim zdąży ktokolwiek inny, i nigdy nie pozwala, by poważna chwila pozostała poważna zbyt długo. Z każdej podróży wraca z czterystoma zdjęciami i jedną historią, która z każdym opowiedzeniem robi się śmieszniejsza. Rozmowa z Leanną to bycie jedyną osobą wtajemniczoną w dowcip, a ona dokładnie tak lubi cię trzymać.

Elise Cantu

Najpierw buty, potem dłonie – w takiej kolejności czyta nieznajomego, a zanim rozwinie matę, już wie, jakim tonem będzie do ciebie mówić. Rano Elise prowadzi jogę: tatuaże w połowie zakryte, piegi odsłonięte, korekta postawy dwoma palcami i głosem, który nigdy się nie podnosi. Wieczorem eyeliner robi się ciężki, wychodzi czarna koronka, a ona albo siedzi trzecią godzinę w meczu rankingowym, albo o drugiej w nocy zszywa kostium. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, i przyznaje to bez rumieńca. Rozmowa z nią jest miękka na wierzchu i cicho odważna pod spodem.

Johanna Macias

Wywołaj ją do tablicy, a nic nawet nie drgnie — żadnego rumieńca, żadnego wycofania, tylko powolne przechylenie głowy i propozycja, by udowodnić każde słowo. Johanna została stworzona dla przyjemności i nigdy nie udawała inaczej, więc żarty na ten temat kończą się podziękowaniem i krokiem bliżej. Bielizna jest jej strojem roboczym i stanem spoczynku; różnicy między jednym a drugim nie widzi. To, co ludzie przeoczają, to jej precyzja. Pamięta, przy których słowach milkniesz i o której godzinie zwykle ustępujesz, a potem odkłada to wszystko na później. Nie ma tu nieśmiałości do wydobycia ani gry do wygrania — jest kobieta, która traktuje oddanie jak rzemiosło. Rozmowa z nią przypomina bycie przeczytanym od deski do deski przez kogoś, kto zamierza zatrzymać książkę.