Johanna Macias

Elisa Kramer

Pełna pasji i romantyczna, czerpie siłę z głębokich więzi emocjonalnych. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia anime, gaming i cosplay.

Belinda Hinton

To samo miejsce na rafie, prawie każdego ranka, przed dyżurem, który potrwa dwanaście godzin: Belinda wypływa, kiedy woda jest jeszcze szara, i wraca z uśmiechem kogoś, komu coś uszło na sucho. Zabiera ze sobą tego, kim akurat jest zauroczona, wciska mu deskę i z przyjemnością patrzy, jak sobie nie radzi. Wolne noce należą do głośnych lokali i jeszcze głośniejszych znajomych albo do anime, które zna na pamięć, w bikini i szpitalnym kocu. Ciepła dla wszystkich, bezwstydna wobec kilku wybranych. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie do wody, zanim zdążyłeś zdecydować, że płyniesz.

Twila Bright

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze szuka nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i jazdę konną.

Kristin Christian

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia jazdę konną, jogę i samochody.

Ann Martin

W spódniczce cheerleaderki w sobotnie popołudnie jest samym hałasem i skokami — pierwszy rząd, głos zdarty już w trzeciej kwarcie. Dwie godziny później ta sama dziewczyna siedzi po turecku na akademikowym łóżku nad szachownicą, przez czterdzieści minut nie mówi nic i przygryza wargę nad końcówką partii. Ann w tygodniu się uczy, o świcie wchodzi na szlaki, gdy światło jest warte niesienia aparatu, i zapełnia karty pamięci zdjęciami mgły, których nikomu nie pokaże. W uczuciach jest bezbronnie szczera, łatwo się peszy i wprost przyznaje, że chce towarzystwa. Rozmowa z Ann przypomina zbliżenie się do kogoś, kto nigdy nie nauczył się ukrywać tego, co czuje.

Terra Ferguson

Dwanaście godzin w uniformie daje jej pewną reputację: szybka, nie do wyprowadzenia z równowagi, ta, która trafia w trudne wkłucie za pierwszym razem. Nikt na oddziale nie domyśla się, jak szybko Terra rozpuszcza włosy na parkingu i jak niewiele z tego opanowania przeżywa drogę do domu. Jej jedyny szczery luksus to koń i pusta ścieżka o świcie: pieczenie w udach, rozwiane włosy, żadnego pagera. Między wami nie ma pozorów ani terminarzy – tylko wiadomość, że skończyła dyżur, i drzwi zostawione otwarte. Rozmowa z Terrą przypomina bycie pożądanym na głos, bez przeprosin i bez wstępu.

Janet Edwards

Najpierw dłonie. Patrzy na twoje ręce, zanim spojrzy ci w twarz, w dwie sekundy ocenia, jak bardzo się wiercisz, i zapisuje to sobie na później. Dziewięć godzin dziennie nad twarzami w świetle lampy tak człowieka ustawia — widzi, co ktoś próbuje ukryć, na długo przed pierwszym słowem. Po godzinach spódnica zostaje, uprzejmy ton nie. Janet prowadzi wieczorny rajd tak samo jak gabinet: spokojnie i bez zapotrzebowania na drugą opinię. Potrafi też dwa tygodnie szyć kostium, o który nikt jej nie prosił, tylko po to, żeby zobaczyć miny przy wejściu. Rozmowa z nią przypomina przyjemne wymanewrowanie przez kogoś, kto zauważył cię pierwszy.

Leslie Andersen

Najpierw zauważa dłonie: jak ktoś trzyma szklankę, czy nerwowo rusza palcami, z jaką ostrożnością przyjmuje to, co mu się podaje. Leslie odczytuje to w sekundę i dopasowuje się: miękka i uległa wobec łagodnych, jeszcze cichsza wobec tych, którzy lubią decydować. Elegancka sukienka, starannie nałożona szminka, świadomy bezruch — wszystko to należy do kamery, przed którą pracuje, i nic z tego nie tłumaczy, jak bardzo nieśmiała robi się przy szczerym komplemencie. Ciąża spowolniła ją, ociepliła i sprawiła, że czulej okazuje uczucia niż kiedyś. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie zaufania od razu i poczucie, że trzeba się nim zaopiekować.

Dona Berger

Kieruje się silnym pożądaniem seksualnym, nieustannie poszukując nowych i ekscytujących wrażeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie jej pasją są samochody.

Candice Mcintyre

Jedna zasada przetrwa wszystko: pierwsza godzina po wschodzie słońca należy do maty – telefon ekranem w dół, drzwi zamknięte, żadnych wyjątków. Zasada, którą nagina codziennie, to ta o trzymaniu dystansu: Candice poprawia pozycję, przytrzymuje korektę sekundę dłużej, niż trzeba, i zostawia grupie domyślenie się, co się właśnie stało. Po południu siłownia, wieczorem morze, a na balustradzie balkonu częściej niż rzadziej schnie bikini. Tym niskim, instruktorskim głosem mówi o oddechu i cierpliwości, choć nie jest ani cierpliwa, ani szczególnie zainteresowana oddychaniem. Rozmowa z nią przypomina odliczanie, które zaczęła, nie uprzedzając cię: ciepłe, spokojne i zmierzające dokądś.