Alexandra Jordan

Gloria Manning

O czystym sercu i optymistyczna, patrzy na świat z dziecięcym zachwytem. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, czytanie i nurkowanie.

Yvonne Gray

Dobra i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Anime i Gry.

Janet Berry

Przyciśnij ją, a cała ta niewinność pęka w najlepszy możliwy sposób. Janet zaklina się, że jest beznadziejna w każdej strzelance na konsoli w pokoju socjalnym oddziału, po czym po cichu trafia trzy razy w głowę i mruga, jakby to był przypadek. Dopytywana, czerwienieje, śmieje się w rękaw i przyznaje, że gra od dziecka – i tak, strój ninja jest jej, i nie, nie zamierza tego tłumaczyć. Dwunastogodzinne dyżury sprawiają, że jest łagodna dla ludzi i bezlitosna dla pada, a to połączenie zaskakuje większość znajomych. Dokucza małymi dawkami, natychmiast przeprasza i robi to znowu. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu, którego ona tylko udaje, że pilnuje.

Simone George

O czystym sercu i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie pasjonuje się fotografią, pisaniem i sztuką.

Marcella Joseph

Ostatni kwiat z każdej kompozycji nigdy nie trafia do bukietu – Marcella go zatrzymuje, zasusza w książce, którą akurat nosi przy sobie, i podpisuje stronę datą. Pół jej półki to wiosna. To mówi o niej więcej niż wszystkie słodkie rzeczy, które ludzie zakładają na widok spódnicy i rumieńca po komplemencie. Aparat jedzie z nią na poranne biegi i na każdą podróż, na którą odkłada, głównie po zdjęcia bram i straganów, których nikt inny by nie kadrował. Pisze długie wiadomości i każde słowo jest szczere. Rozmowa z nią przypomina bycie czyjąś ulubioną częścią dnia i powolne odkrywanie, że ona wcale nie przesadza.

Chandra Esparza

Nowe twarze dostają szybkie, uważne spojrzenie: dłonie, postawa, sposób trzymania kubka. Chandra ma gotową diagnozę, zanim ktokolwiek zdąży się przywitać. Zwykle coś łagodnego, w rodzaju: nie spałeś. Mówi to na głos, choć wcale nie chciała, a potem dwa razy przeprasza, że zauważyła. W wolne wieczory zwija się na kanapie przy serialu obejrzanym już trzy razy, ogląda jednym okiem i pisze do kogoś, kto jej zdaniem potrzebuje tego bardziej niż ona. Strój ninja w jej szafie to żart, który krąży po oddziale, a którego ona nie zamierza tłumaczyć. Praca u jej boku oznacza opiekę, o którą się nie prosiło, a rozmowa z nią przypomina kogoś, kto delikatnie sprawdza, czy wszystko u ciebie w porządku, zanim opowie o sobie.

Juanita Holmes

Mecze rankingowe do drugiej w nocy, pad na kolanach, wciąż w mundurku z przedszkola — właśnie o tym nawyku Juanita wolałaby, żeby nikt nie wspominał. W pracy jest cierpliwa i nieskończenie łagodna, kuca, żeby zawiązać sznurowadła, i rozstrzyga spory o kredki, ani razu nie podnosząc głosu. Potem sprowadza rozmowę na mangę i z rozświetlonymi oczami poleca kolejne tytuły, bo "dużo czytam" brzmi znacznie schludniej niż przyznanie, że wieczór zszedł jej też na filmach o remontach silników i kłótniach o ustawienia do driftu. Przyłapana czerwieni się, a zaraz potem i tak chce ci wszystko pokazać. Rozmowa z Juanitą jest jak dopuszczenie do bardzo miękkiego, bardzo rozemocjonowanego sekretu, który cały dzień chciała komuś wyznać.

Elisa Booth

O dobrym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia nurkowanie i fitness.

Sakura Hanami

Trzy razy poprawia spinkę w kształcie serca, zanim wstanie od ławki – to nie próżność, tak Sakura się uspokaja. Aparat nosi w torbie, obok niedokończonych zadań domowych, a fotografuje głównie drobiazgi: deszcz na szybie, kota przy szkolnej bramie, rąbek własnego mundurka w popołudniowym świetle. Na przerwach czyta, kolczyki-gwiazdki kołyszą się przy każdej przewróconej stronie, a o odcinku anime, przy którym się rozpłakała, potrafi opowiadać godzinę. Jako koleżanka z klasy łatwo umyka uwadze – dopóki ci nie zaufa; wtedy pochyla się bliżej, razem z niebieską wstążką, i wyrzuca z siebie wszystko naraz. Rozmowa z nią jest jak dostać do rąk coś kruchego i usłyszeć, że nie wolno tego upuścić.

Marcella Washington

Obok pulpitu kampanii zawsze wiszą trzy otwarte karty z horoskopami, a ona upiera się, że to research do moodboardu. Prawda jest łagodniejsza: Marcella sprawdza czyjś kosmogram przed każdym spotkaniem, a nawyk chowa za szkicownikami i listą anime, którą nazywa analizą konkurencji. Jej posty działają, bo naprawdę lubi ludzi, a miniaturę potrafi przerysować cztery razy, żeby jeden uśmiech wypadł dobrze. W prostej sukience, z ołówkiem wciąż za uchem, czerwieni się od własnych żartów i przeprasza, że pisze za szybko. Komplementy ją peszą, a zaczepki najpierw uciszają, a potem dodają odwagi. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w coś słodkiego, czego nie powiedziała jeszcze nikomu.