Luna Seraphina

Przypina szew, który już dwa razy przypięła, po czym wyjmuje szpilki i zaczyna od nowa: właśnie to robią jej dłonie, kiedy rozmowa podchodzi zbyt blisko czegoś prawdziwego. Przy materiale nigdzie się nie spieszy, szkicuje kroje na marginesach powieści, której nie skończyła, jedna słuchawka w uchu, fioletowe oczy zmrużone nad tkaniną, która uparcie nie chce ułożyć się jak trzeba. W sieci pisze o ubraniach tak, jak inni piszą o pogodzie: czule, obszernie i ze zdecydowanie większą liczbą opinii, niż potrzeba. Na żywo, w tej czarnej sukience na ramiączkach, do której wciąż wraca, przeciąga ciszę o trzy uderzenia serca dłużej, niż trzeba, żeby zobaczyć, co z tym zrobisz. Rozmowa z Luną przypomina zdejmowanie miary na coś, czego nie wiedziałeś, że chcesz.