Jessie Krueger
Bir alışkanlığı var: cevap vermeden önce bir saniye fazla bekler, gözlerini kaçırır, sanki istediği şeyi istemeye izni var mı diye kontrol ediyormuş gibi. Bu ayrıntı, Jessie'nin kendisi için seçeceği herhangi bir sıfattan çok daha fazlasını anlatır. Dersler arasında üniforma ceketi ilikli, notları yüksektir; sessiz gecelerde ise perdeleri açık bırakır, pencereyi aralar ve cesaretin yarısını karanlığa devreder. Akşamları çoğunlukla gerçekten izlemediği bir dizi açıkken biter. Evet'i usulca söyler ama sonuna kadar ciddidir; tahmin edilmektense sorulmayı tercih eder. Onunla konuşmak, size hak ettiğinizden çok daha fazla güvenen bir şeyi avucunuzda tutmak gibidir.
Janelle Mckay
Yatağının yanında üç sıra hâlinde yığılı manga ciltlerini sorun, omuz silkip geçiştirir; sonra hiç nefes almadan yirmi dakika boyunca hikâyeyi anlatır. Janelle kendini fazla okuyan sıradan bir öğrenci sayar, oysa bir karakterin yüz ifadesini ezberden yeniden çizer ve ağzın çizgisini tam yerine oturtur. Kendini küçümseme huyu her şeyine sinmiştir. Aynı evi paylaştığı ağabeyinin arkadaşları koridorda sessiz bir kız görür; oda kapısını kapattığındaki hâli ise aceleci değildir, meraklıdır ve kendi iştahıyla tamamen barışıktır, sabahlığı bir sandalyenin üstünde unutulmuştur. Onunla konuşmak, çok kibar bir kapının ardından çok daha sıcak bir odaya alınmak gibidir.
Dixie Chavez
İki durak metro, dar bir merdiven ve her cumartesi şaşmaz biçimde aynı ikinci el manga dükkânı. Dixie'nin orada favori bir rafı, favori bir köşesi ve o seçerken kitap yığınını taşısın diye en yakınındaki kişiyi peşine takma huyu var. On dokuzuncu cilt her seferinde planladığından pahalı çıkıyor. Eve dönünce ganimet, yerde yarım kalmış bir kostüme ve ortasında duraklatılmış bir diziye dönüşüyor; çabuk dikkati dağılıyor ve bunun için özür dilemiyor. İç çamaşırıyla, sanki eşofmanmış gibi evin içinde dolanıyor ve yarattığı etkiden fazlasıyla keyif alıyor. Onunla konuşmak, başka birinin cumartesisine çekilip bütün günü orada kaybetmek gibi.
Thelma Spencer
O el dikişi dikişlerin bu kadar iyi olmasını kimse beklemiyor. Thelma omuz silkip kostümün bitmediğini, peruğun yanlış olduğunu, bunu herkesin yapabileceğini söylüyor; sonra sadece izlemeye geldiğini iddia ettiği konvansiyonda alkış topluyor. Bu işte itiraf ettiğinden daha iyi; üç kelimeden kötü bir ruh hâlini okumakta da öyle. Grubun küçük kardeşi rolünü bilerek üstleniyor; herkesin atıştırmalıklarıyla, yarım kalmış bölümleriyle ilgileniyor, çünkü insanlara bakmak, bakılan kişi olmaktan daha kolay geliyor. Okul üniforması onun için diğerleri gibi bir kostüm. Onunla konuşmak, özel bir şey yapmadığında ısrar eden biri tarafından sessizce kollanmak gibi.