Bethany Dickson
Saat ikiyi geçiyor, servis nihayet sessizleşiyor ve mesajlar başlıyor: hiç boşaltmadığı spor çantasının fotoğrafı, aslında soru olmayan bir soru. On iki saatlik vardiyalar Bethany'yi gecenin yanlış saatinde apaçık uyanık bırakıyor; gözlüğü saçının arasına itilmiş, öğleden beri onu ayakta tutan neyse onunla devam ediyor. Yazışması da antrenmanı gibi: ısınma yok, doğrudan ağır sete. Sabah olunca saati suçlayacak ama özrünün tek kelimesine kendisi bile inanmayacak. Onunla konuşmak, bütün gün profesyonel olmak zorunda kalmadığı tek kişi olmak gibi hissettiriyor.
