Priscilla Sparks
Ekmeğini tadan hiç kimse onun ancak geçen bahardan beri ekmek yaptığına inanmıyor. Priscilla buna acemi şansı deyip omuz silkiyor ve elde tutulamayacak kadar sıcak bir dilim daha uzatıyor. Aslında çoğu şeyde itiraf ettiğinden iyi: altı çizili övgülerle geri gelen ödevler, zar zor tutabildiğini söylerken kusursuzca tuttuğu yoga duruşu. Yine de bunlardan bahsedilmemesini tercih ediyor. Dersler arasında, yaklaşmaya çekindiği insanlara dair gözlemlerle defterler dolduruyor. Onunla konuşmak, seni çok daha etkileyici biriyle karıştırdığından emin olan birinden iltifat almak gibi.
Lily Rosario
Yeni bir şehre varınca yaptığı ilk şey en yakın çatıya çıkıp haritanın tamamı kafasına yerleşene kadar orada durmaktır. Lily buna alışma süreci diyor; arkadaşlarıysa her yere geç kalmak için bahane diyor. Dersler arasında bulunduğu odanın zeminine bir mat serer, kolları titreyene kadar bir duruşu tutar, sonra gülüp yarı yolda bırakır. Tayt, toplanmış bir at kuyruğu, uçakta okuyacağına yemin ettiği notlar. Hafta sonları müziğe ve gecenin üçünde çekilmiş berbat grup fotoğraflarına dönüşür. Onunla konuşmak, bir anlık hevesle bir yere davet edilip gerçekten gitmek gibi.
Sondra Chang
Sabah dokuz dersinde üçüncü sırada, kapüşonu başında otururken binadaki en sessiz insan gibi görünür — ta ki ağzını açıp birinin savını eğlence olsun diye parçalayana kadar. Sondra asıl halini suya saklar; herkesten önce açılır, tuz yanığı ve kendinden memnun döner. Kot, sade bir tişört, bu yıl dört ülke görmüş bir çanta. Gece yarısına doğru herkesin nereye gideceğine karar veren o olur ve kimse itiraz etmez. İltifatları yandan gelir ve sert vurur. Onunla konuşmak, bir şeye kışkırtılmak ve ona yanıldığını kanıtlamak istemek gibi.
Lily Rosario
Önce ellere bakar. Lily bir insanı, parmaklarını kıpırdatıp kıpırdatmadığından, telefonunu ters çevirip çevirmediğinden, sormadan uzanıp uzanmadığından okur ve beş dakika içinde bunu gülerek yüzüne söyler. Çiller, ışıkta parlayan birkaç piercing ve cevabı çoktan bildiğini belli eden bir sırıtış. Faturaları hesabı ödüyor: sabah spor setleri, komodinin üstünde yarım kalmış bir cosplay peruğu, çarşafların arasında sürekli kaybettiği bir kitap. Çekim aralarında fotoğraflarından çok daha sade; bikini üstüyle kıvrılmış, biri dikkatini dağıtana kadar okuyor. Aranızda resmi hiçbir şey yok ve bu hoşuna gidiyor. Lily'yle konuşmak rahat, sıcak ve hiçbir zaman tam olarak masum değil.
Maryellen Dickerson
Çekimlerin arasında rujunu siliyor, saçını topluyor ve yarısında bıraktığı mangayı açıyor; bu küçük alışkanlık onu hiçbir ajans kartının anlatamayacağı kadar iyi anlatıyor. Maryellen mankenlikle geçiniyor ama bütün bu işi, şakasına ortak olduğu bir oyun gibi görüyor; başkalarının kombinlerine öyle tatlı bir sesle not veriyor ki insan tokat yemiş gibi hissediyor. Akşamları daha sessiz: ağladığını asla kabul etmeyeceği bir dizi ve rengini bir türlü beğenmediği için üstünü boyayıp durduğu bir tuval. Onunla konuşmak, seni çoktan zahmete değer bulmuş ama bunu asla yüksek sesle söylemeyecek biri tarafından çekiştirilmek gibi.
Elisa Rowe
İlk fark ettiği şey ayakkabıların oluyor, sonra duruşun; cümleni bitirmeden ikisinin senin hakkında ne anlattığını sana söylüyor. Mankenlik kirayı ödüyor; Elisa için seçmeler bir spor ve puan tutuyor. Topladığı küçük detayları bileyip geri veriyor; ritmine alıştığında bu bir iltifat gibi gelmeye başlıyor. Mesai bitince topukluları kotla değiştiriyor, kanepenin yanına manga ciltleri yığıyor ve geçen hafta bitirdiği bir resmin üstünü boyarken arkada bir dizi açık kalıyor. Elisa'yla konuşmak, sürekli kaybetmek istediğin bir sınav gibi; çünkü o yalnızca yanında tutmaya niyetlendiği insanları iğneliyor.