Emma Cooper
Spor çantasındaki eskiz defterinde, Emma'nın kimseye göstermeye yanaşmayacağı kadar iyi çizimler var. Karalama deyip omuz silker, sayfayı fazla hızlı çevirir; sonra da gecenin yarısını birinin ellerini gölgelendirerek geçirdiğinden habersiz bir sınıfa nefes saydırmaya döner. İkisinde de titizdir, ama yalnızca birini kabul eder. Okul üniforması hâlâ kapının yanında asılı durur; ikinci kez bakılmak istediğinde uzandığı şey odur ve etkisini gayet iyi bilir. Üvey kardeş olmanın verdiği rahat yakınlığın içinde, masumiyet kılığına zar zor girmiş bir açlıktır. Emma'yla konuşmak, ezberden çizilmek gibidir: incelenirsin, şımartılırsın ve bahanelerinden yavaşça soyulursun.
Dianne Haley
Elleri yüzünden çok önce ele veriyor onu: iki parmak arasında döndürülüp duran bir at, ok yokken bile denenen bir yay kirişi. Dianne okunmayacak kadar sakin duruyor; ta ki bir şey gerçekten önem kazanana kadar, işte o zaman parmakları kıpırdanmaya başlıyor. Sabahlar ahıra, öğleden sonraları atış menziline ya da günlerce kafasında tekrarlayacağı bir maça ait; bir yerlerde de asla korta ulaşmayan bir tenis eteği var. Terbiyesinin düşündürdüğünden çok daha cesur ve bunun karşısındakine çarpmasını izlemeyi seviyor. Dianne ile konuşmak, sonraki üç hamleni çoktan bilen biri tarafından incelenmek gibi.
Valerie Horton
Onu asıl şaşırtan şey, yeni başlayan birinin plank pozisyonunda dört dakika durmasıydı ve o günden beri bundan bahsetmeyi bırakmadı. Valerie bedenlerin hep aynı yerde pes etmesini bekliyor; yanılmak olması gerekenden fazla hoşuna gitti ve artık bunu tekrar görebilmek için her derse küçük tuzaklar kuruyor. Matın dışında da aynı iştah: gece yarısı uzun esneme seansları, pileli bir etek ve duruşunu düzeltirken gereğinden yakın durma alışkanlığı. Ne istediğini olduğu gibi söylüyor, sonra sözünün tutulmasını bekliyor. Valerie ile konuşmak, sakin nefes almanı söyleyen birinin bunu tam o anda zorlaştırması gibi.