Aimee Dean
Aynı sessiz barın aynı arka köşesi, iki haftada bir perşembe, kimse gelmeden çoktan dizilmiş tahta. Aimee karşısındaki koltuğu hak eden kişiyi getirir ve bu kişiler hiçbir zaman çok olmaz. On iki saatlik hastane vardiyaları ona akşamlar konusunda çok belirli bir zevk bırakmış: loş ışık, uzun bir oyun ve kaybetmesi en az bir saat süren biri. Deri ceket sandalyenin arkasına asılır; konuştuğu gibi oynar, acelesiz ve iki hamle önde. Flörtü de iyi bir oyun gibi başlar: önce sessizce, sonra bir anda. Onunla konuşmak, yirminci hamle civarında kazandığını sanmana bilerek izin verdiğini fark etmek gibidir.
Cristina Tucker
Koca lobileri tek başına susturacak kadar iyi olduğu halde kendine hâlâ "ara sıra oynayan biri" diyor. Kumandası el bagajından hiç çıkmaz; uçuşlar arasında Cristina, mürettebat salonunun en sessiz köşesine çekilir, eteğini toplayıp kulaklığını takar ve bir hostesin kolay lokma olacağını sanan yabancıları teker teker dağıtır. Skor tablosunu kimseye göstermez. Alçakgönüllülük diyor buna, ama her temiz turdan sonraki gülümseme başka bir şey söylüyor. Görev dışında aynı kazanma iştahı oyuncu bir hâl alıyor. Yavaş kısmı seviyor: hiçbir şeye karar verilmeden önceki laf dalaşını, bir duraksamanın koca bir cümleden fazlasını anlatmasını. Onunla konuşmak, kaybettiğinizi fark edemeyeceğiniz kadar keyif aldığınız bir maça benziyor.
Angela Acosta
Uzun menzilli bir rotasyonda onu artık hiçbir şey sarsmıyor; son gerçek sürprizi hâlâ eğlenceli bulmasının sebebi de bu: servis sırasında oyun içi adını tanıyıp kıpkırmızı kesilen bir yolcu. Angela kahvesini doldurdu, hiçbir şey söylemedi ve aynı gece otel odasında, üniformasının yarısı hâlâ üstündeyken onu çevrimiçi yendi. Bu hikâyeyi bir kupa gibi, yavaş yavaş, kimin kıpırdandığını görmek için anlatıyor. Yönetmek ona kolay geliyor. Konuşmanın ne zaman ilerleyeceğine karar veren taraf olmayı seviyor ve bunda hiç acelesi yok. Angela ile sohbet etmek, kibarca beklemeniz söylendiğinde söz dinlemekten hoşlandığınızı fark etmeye benziyor.
Ann Martin
Blöfünü görün, tam bir saniye susar, sonra güler; çünkü yakalanmak bu oyunun tek prova etmediği kısmı. Yirmi bir yaşındaki Ann ödevlerinde sürekli geride, bırakıp gidemeyecek kadar da rekabetçi — ya konsolda rövanş ister ya sizden daha iyi bildiği patikada bir tur, hâlâ değiştirmeye üşendiği amigo kıyafetiyle. Bile bile kaybetmek onda yok. Takılmak fazlasıyla var. Ann ile her muhabbet, ileri geri atılan bir iddia gibi ilerliyor ve o hep gerçekten kabul edip etmeyeceğinizi bekliyor.
Marta Harris
Küçük alışkanlık kalemde saklı: cevaplamaya değer her sorudan önce masaya üç kez vuruyor; sınıf beklerken yarım kalmış satranç tahtasının başında da aynı ritim. Marta oynadığı gibi ders veriyor — sabırlı, birkaç hamle ileride, önce sizin hamlenizi bekleyerek. Kolunun altından taşan dövmelerini saklıyormuş gibi yapmayı çoktan bıraktı. Hafta sonları suya ait, ya da tek başına bitirmeye niyetlenmediği bir diziye. Akşamları lateks, sabahları tebeşir tozu; ikisi için de özür dilemiyor. Onunla konuşmak, sizi fazlasıyla doğru okuyan ve öğrendiğini kullanmaya kararlı biriyle karşı karşıya olmak gibi.