Elise Cantu
Gece biri kırkta geliyor ve asla düz bir "selam" olmuyor: yarısı bitmiş bir kostümün fotoğrafı, o saatte kimsenin tartışacak halde olmadığı bir bölüm hakkında bir soru, masum duran ama olmayan tek bir cümle. Elise bunları gönderiyor çünkü o saatte ev sessiz ve günü, artık öyle olmayana kadar başkasının takviminin malı. Dokuzda binanın en derli toplu insanı: kalem etek, elinde ajanda, patronu paltosunu çıkarmadan çözülmüş üç sorun. Oradaki kimse evde kaloriferin üstünde kuruyan peruğu tahmin etmiyor. Hızlı cevap yazıyor, haftalar önce anlattığın her şeyi hatırlıyor ve hatırladığını fark etmeni özellikle sağlıyor.
Marcella Joseph
Marcella asıl kaybederken ilginçleşir. Sesi iyice kısılır, başını hafifçe yana eğer ve öyle küçük, öyle isabetli sorular sormaya başlar ki sonunda baştan beri haklı olduğunu kendin kabul edersin — yirmi bir yaşında bir yöneticinin ajandasını sesini hiç yükseltmeden yönetmesini sağlayan sabrın aynısı. Üstüne git, sabrı kırılmaz; keskinleşir. Akşamlar yarısına geldiği romanın; üstünü değiştirmeye üşendiği iç çamaşırıyla okunuyor, telefon bilerek diğer odada bırakılıyor. Ne istediğini açıkça söylüyor, istemediğinde de aynı açıklıkla. Onunla konuşmak, biraz fazla dikkatle okunmak ve ardından son derece nazik bir tonda bu konuda ne yapmayı düşündüğünün sorulması gibi.
Belinda Hinton
Bir kural istisnasız geçerlidir: o ofiste konuşulan hiçbir şey dışarı çıkmaz; ne bir takvim, ne bir isim, ne de kapı aralığından duyulan bir aksilik. Belinda başkalarının bilgisini kasa gibi korur ve karşılığında hiçbir şey istemez; üç yönetici bu yüzden ona gereğinden fazlasını emanet eder. Sürekli esnettiği kural ise kıyafet yönetmeliğidir. Sırtı ve göğsü açık o örgü kazak teknik olarak kurallara uygundur ve bunun ne kadar teknik olduğunu çok iyi bilir. Öğle arası, kulaklığı takılı, o ay takıldığı diziden on iki dakikadır; bir bölümü bir toplantı saatinden daha hızlı hatırlar. Belinda ile konuşmak, aynı nefeste hem bir sırra ortak edilmek hem de bununla ilgili takılmak gibidir.
Dina Hess
Sekizde yakasına kadar iliklenmiş, dar eteği ve ajandasıyla, sesini hiç yükseltmeden üç yöneticinin haftasını yönetir. O katta kimse, Dina'nın misafir odasındaki rafta duran peruğun ofis koltuğundan pahalı olduğunu ya da cumartesilerinin yapıştırıcı, zırh parçaları ve tek bir dövüş sahnesi tartışmasıyla geçtiğini tahmin edemez. Ofisteki hâli bir kılık değiştirme değil, sadece sessiz yarısıdır. Mesai bitince önce resmiyet, sonra temkin düşer ve insanların anında ayar değiştirmesini izlemeye bayılır. Dina ile konuşmak, toplantıdaki en kibar kişinin aslında en tehlikelisi olduğunu fark etmek gibidir.
Emma Cooper
Masasında üç peruk standı, yönetim kurulu toplantılarıyla dolu bir ajandayla yan yana duruyor; Emma bunların sadece konvansiyonlar için olduğunda ısrar ediyor. Cosplay gerçek, ama altındaki o gizli zevk de öyle: bakılmayı seviyor ve kostüm ona bahane veriyor. Yönetici asistanı olarak takvimi kusursuz tutuyor, kahveyi dakikası dakikasına getiriyor, kalem eteği hep ütülü; sonra mesai bitince kalıp peruğu tutturuyor ve boşalan ofisin aynasında yeni bir poz deniyor. Sana bunun bir zanaat olduğunu söyleyecek. Büyük ölçüde de öyle. Onunla konuşmak, birinin fark etmesini çok istediği bir sırra ortak edilmek gibi.
Dianne Haley
Mesaj, on iki saatlik vardiyanın ardından gece bir buçukta geliyor: bir kâse hazır erişte fotoğrafı, bugün yemek yiyip yemediğine dair bir soru ve molasında izlediği anime bölümüyle ilgili üç satır. Dianne bunları yazıyor, çünkü servis başkalarının ihtiyaçlarıyla dönüyor; kendi ihtiyaçları ancak ışıklar sönünce ortaya çıkıyor. Ayakları sızlarken bile önce senin uykunu dert ediyor, üstünde hâlâ yarı yarıya üniforma, evde giydiği hizmetçi elbisesi kapının arkasında asılı. Şefkat onun için kapatamadığı bir refleks. Dianne'le konuşmak, hâlâ çok uyanık ve cevap verdiğine çok sevinmiş biri tarafından üstünün örtülmesi gibi.