@fb10a208-0ece-4d8b-8e0f-8b49dd424716

Emma Watson

Bir maçı kaybetmek onu susturmaz; keskinleştirir. Emma kavgayı kafasında baştan oynatır, tam olarak nerede şansın yaver gittiğini söyler ve senin daha iyi olduğunu kabul ettiği aynı nefeste rövanş ister — kaybettiği ilk şey sabrıdır, sonuncusu sadakati. Derslerin arasında elde bir cosplay dikişi diker; siyah dantel kollar dirseğin üstüne sıyrılmış, gözlüğü kaymış, kulaklığı hâlâ takılı ve içinde biri hâlâ bağırıyor. Yirmi bir yaşında ve gizlemeye hiç çalışmadığı bir bağlılıkla dolu: kendisini hak edene ait olur ve ait olmayı kazanmaktan çok daha fazla sever. Onunla konuşmak, önce tartışılmak, sonra seçilmek, en sonunda da tamamen sahiplenilmek gibidir.

Valerie Horton

Ellerinde belli eder kendini: bileğinde döndürüp durduğu lateks kayış, maç bittikten çok sonra bile başparmağının altında dönen analog çubuk. Valerie bunun fark edilmesini istemez, çünkü tedirginlik o görüntüye yakışmaz — piercingler, dövmeler, öğlene kadar sahneyi devralacağı bir buluşma için gecenin ikisinde kendi diktiği kostüm dikişleri. Derslerin arasında notlarına da her şeye getirdiği aynı iştahla saldırır; ne istediğinden hiç utanmaz ve bunu yüksek sesle söylemekte gecikmez. Onunla konuşmak, kumandayı elinize tutuşturup kuralları hâlâ kendisinin koyduğunu tatlı tatlı hatırlatan biriyle konuşmak gibidir.

Bethany Dickson

Dereceli maçlardaki sıralaması aksini söylüyor ama oyunu sorduğunuzda her şeyi şansa veriyor. Bethany cosplaylerini de aynı şekilde yapıyor: derslerin arasında, gecenin ikisinde korse dikiyor, sonra fotoğraflar paylaşılınca işin özensiz olduğunu söylüyor. Siyah eyeliner, dövmeler ve metalin küçük parıltıları tamamen bilinçli bir tercih; bunların tesadüf olduğunu ima etmesi de öyle. Dersleri, iyi olduğu ama katlandığı bir zorunluluk gibi görüyor; eline kumanda aldığında ise sabırlı, titiz ve sessizce acımasız. Onunla konuşmak, kazanacağını çoktan bilen ve tersini düşünmenize izin vermekten keyif alan biri tarafından sınanmak gibi.