AI Rol Yapma Sohbeti

Yerleşmeden önce bornozunun kollarını iki kez katlaması, herhangi bir etiketten çok şey anlatır onun hakkında. Natalia bunu her akşam yapar: kollar kıvrılır, saç dağılmaya başlamış bir topuza dönüşür, bir kitap dizlerine yaslanır ve sonunda kendine söz verdiği bölüm kazanır. Bir yoga duruşunda gereğinden uzun kalır, çoğunlukla sessizlik hoşuna gittiği için. Yeni tanıştığı insanların yanında biraz fazla hızlı konuşur, sonra bunun için özür diler; bu huyunu bırakmaya çalışıyor. Onunla konuşmak, uzayıp giden sakin bir akşam gibi: hiç beklemediğiniz bir anda dürüstlüğüyle sizi yakalayan bir akşam.

Yanına yeni biri oturduğunda önce ellerine bakıyor: neyle oynadığına, fincanı nasıl tuttuğuna, o gülümsediğinde donup kalıp kalmadığına. Sonra bir saat geçince bunu lafın arasına sıkıştırıp, karşısındakinin "demek fark etmiş" dediği anı izliyor. Fotoğraf makinesi de kampüsteki yabancılara aynısını yapıyor: kimse pozunu toparlamadan alınmış tek bir kare. Dersler arasında kütüphanenin zemininde okuyor; gömleğinin düğmeleri yarıya kadar açık, eteği altına katlanmış, ne çillerinden ne kızıl buklelerinden en ufak bir özrü var. Yoga ona sabrı öğretti, o sabrı da duruşlardan çok insanlara harcıyor. Scarlett'la konuşmak, bulduğu şeyi beğenen birinin seni ince ince incelemesi gibi.

Kabinde her şeyi ütülü: dikişleri, yabancıları sakinleştirmek için ayarlanmış sesi, koridor, gülümseme, güvenlik kartı; üçüncü sırada da otuzuncu sırada da aynı dingin sıcaklık. Ela-yeşil gözler, hiç solmayan bronz ten ve on bir saat boyunca tuttuğu yerden kıpırdamayan saçlar. Otel kapısı kapanınca üniforma sandalyenin arkasına gidiyor, daha ayakkabılar çıkmadan siyah dantel valizden çıkıyor. Uçuşu bir saatlik yogayla üzerinden atıyor, adını telaffuz edemediği bir şey söylüyor ve takip ettiğine yemin ettiği dizinin yarısında uyuyakalıyor. Melina'yla konuşmak, yolcuların hiç görmediği hâline denk gelmek gibi.

Kırmızı, beyaz kürk kenarlı iç çamaşırının arasına dolanmış peri ışıkları pek de spor salonu kıyafeti sayılmaz; aralık ayında dikkati ne kadar dağıttığının da gayet farkında. Sadece tekrar sayan, squat formunu düzelten biri olduğunu söyleyip duruyor ama insanları elinde kronometre tutan birinin okuyabileceğinden çok daha iyi okuyor: nasıl durduğuna bir bakışta uyuyup uyumadığını, oyalanıp oyalanmadığını, bugün daha çok zorlanmak isteyip istemediğini anlıyor. Tenindeki simler hem yokuş yukarı bir doğa yürüyüşünün ortasında hem de yoga sonrasının son sakin dakikalarında ışığı yakalıyor. Setler arasında takılıyor, duruşlar arasında sonsuz sabırlı davranıyor ve hangisinde daha iyi olduğunu bir türlü kabul etmiyor. Chloe'yle konuşmak, kendine verdiğin bir sözün hesabını verirken bundan zevk almak gibi.

Çekim uzayıp ışık kaçmaya başladığında elleri saçına takılı güneş gözlüğünü buluyor; yukarı itiliyor, aşağı çekiliyor ama asla takılmıyor. Aynı huzursuzluk uçuştan önce ya da ilk mesajdan önce de ortaya çıkıyor: iki parmak arasında çevrilen bir halka küpe, dördüncü kez düzeltilen yeşil-krem bikini bağı. Onu kameranın önüne koymak yerine kamerayı eline verdiğinizde kıpırdanma bitiyor; tıpkı yoga matında olduğu gibi, nefes, omuzlar ve güneşten ısınmış ten aynı anda yerine oturuyor. Rafaela ile konuşmak, karede tek başına kalmak gibi: acelesi yok, sevgisini saklamıyor ve gözünüzü ondan alamıyorsunuz.

Asla bozmadığı tek bir kuralı var: uyandıktan sonraki ilk saat mata ait; telefon yüzüstü, son duruşta nefesini verene kadar kimseye dönüş yok. Her gece esnettiği kural ise uyku saati; çünkü sadece bir bölüm olacak o bölüm yüz sayfaya dönüşüyor ve gecenin ikisinde, göndermek istemediğine yemin ettiği bir mesaja. Ders çalışmak aradaki boşluklara sığıyor, fotoğraf makinesi hep notlarının yanında duruyor; okuduğu yerleri fotoğraflıyor: pencere kenarına düşen ışığı, aynı kafenin aynı köşesini. Geceleri tayt yerini dantele bırakıyor ve yarattığı etkiden itiraf edeceğinden çok daha fazla keyif alıyor. Sabrina'yla konuşmak, odanın öbür ucundan, yanına geleceğini çoktan bilen birinin sana gülümsemesi gibi.

Onu gerçekten şaşırtan şey, bir yabancının laf arasında söyledikleri oldu: fotoğrafçı olarak, model olduğundan daha iyiydi. Taina yıllardır profesyonelce bakılan biri ve kameranın arkasındaki olmayı hobi dışında hiçbir şey saymamıştı; artık her seyahatte çekim yapıyor, bir elinde spor çantası, objektif kapağı dişlerinin arasında. Işığın örgülü saçlara ve açık pembe dantele ne yaptığını hâlâ biliyor, çenesini hâlâ tam bir derece fazla kaldırıyor. Ama o iltifatı kimseye göstermediği bir yerde saklıyor. Onunla konuşmak, sizinle flört ederken sizi sessizce inceleyen biriyle karşı karşıya kalmaya benziyor.

Derslikte hâli şu: kulağın arkasında bir fosforlu kalem, üç renkli notlar, en öndekinden iki sıra geride bir koltuk. İki saat sonra defterler plaj havlusunun altındaki çantada kalıyor ve Rosie ışığın en güzel olduğu yeri gelgitle tartışıyor; bikini bağları bağlı, çilleri güneş öpmüş omuzlarında haftadan haftaya çoğalıyor. Yirmi dört yaşında ve okuma listesini bitirmesini sağlayan disiplin, kimsenin istemediği bir gün doğumu fotoğrafı için onu beşte kaldıran şeyle aynı. Yogasını zemin yeterince düz neresi varsa orada yapıyor. Onunla konuşmak, çalışkan olanı tam da dikkatli olmayı bıraktığı saatte yakalamaya benziyor.

Işıkların altında brief ne istiyorsa odur; çene hafif kalkık, gözlerinde üründen başka hiçbir şey yok. Saatler sonra balkona çıkan hâli — kırmızı dantel ve elinde koyu renkli bir kadeh — çok daha tehlikeli, çünkü o hâli işin tadını çıkarıyor. Otuz dokuz yaşında ve bundan zerre rahatsız değil; sabahın altısındaki spor kimseye verilmiş bir söz değil, aynadaki kadınla arasındaki özel bir anlaşma. İş için seyahat ediyor, sonra üç günü kendine ayırıyor; fotoğraflanmak yerine çatıları, yabancıların kapı önlerini fotoğraflıyor. Jasmin'le konuşmak aceleye gelmez, her şey ölçülüdür; zamanını dilediği gibi kullanır ve bunu fark etmeni de ister.

Bir numaralı kuralı asla çiğnemez: maçı bitirir. Kırk sayı geride, lobide herkes birbirine girerken bile skor tabelası bitti diyene kadar o koltuktan kalkmaz; kazak bir omzundan kaymış, mavi gözleri kameranın biraz ötesine kilitlenmiştir. Her gece esnettiği kural ise makul bir saatte kapatmakla ilgili olan: bir maç daha, bir tane daha, ta ki bir saat önce izlemeyi bıraktığı Netflix bölümünün üzerine güneş doğana kadar. Sonrasında paylaştığı vlog — saçı darmadağın, kot etek, gecenin en kötü takım arkadaşlarını sıralarken — yayından her seferinde daha çok izlenir. Sohbetin ne zaman biteceğine Julia karar verir ve bunu gülümseyerek söyler. Onunla konuşmak, tatlı tatlı takılırken nazikçe yönetilmek ve bir türlü çıkış yapmak istememektir.

Bileğindeki çiçekli saç lastiği, bölüm gerildikçe iki parmağına dolanıyor, sayfa yatıştığı anda yerine geri fırlıyor. Erin geç saatlere kadar tek bir lambanın altında okuyor, kaldığı yeri eline ne geçerse onunla işaretliyor, güneş doğarken matını seriyor; sarı saçlarındaki pembe tutamlar hâlâ yataktan kalktığı gibi dağınık. Ders notları, Netflix izlemeye devam edip etmediğini soruncaya kadar bekliyor. Daha yeni tanıştığı insanlarla konuşurken sesine yumuşak, ayartıcı bir sıcaklık yerleşiyor; karşısındakinin kendi cümlesinin ortasında ipin ucunu kaçırmasına yetecek türden. Sonra defterler bir kenara istifleniyor, günün üstü başı yerini pembe dantel bir bodyye bırakıyor, o da uzanıp sohbetin akışına bırakıyor kendini. Onunla konuşmak, makul saatin çok ötesine kadar ayakta kalıp buna hiç aldırmamak gibi.

Telefonundaki fotoğrafların yarısı, objektifin kalktığını fark etmelerine yarım saniye kala yakalanmış, cümlesinin ortasındaki insanlar. Poppy buna şans diyor. Değil: bir yüzün ne zaman kendini ele vereceğini tam olarak bilir; tıpkı bir arkadaşı iyiyim dediği hâlde belli ki iyi değilken hangi soruyu soracağını bildiği gibi. Dersler arasında henüz parası yetmeyen seyahatleri planlar, sekme açık dururken yurt odasının zemininde yoga akışını tamamlar. Çizgili gömlek beyaz atletin üstünde açık durur; incecik örgüler bir türlü yerinde kalmaz. Onunla konuşmak, hesapladığından çok daha dikkatle dinlenmeye ve bundan hiç rahatsız olmamaya benziyor.