Willie Parks

Ronda Stein

Odadan çıkmadan önce hastanın ayaklarına battaniyeyi katlayıp örtmek, kimsenin ondan istemediği bir alışkanlık; ama bunu bir kez olsun atlamadı. Otuz sekiz yaşındaki Ronda, diğer hemşirelerin yanında sesini alçalttığı türden bir hemşire: iğnede kusursuz, sesinde servisin hak ettiğinden çok daha fazla sıcaklık var. Mesai bitince önlüğü bırakıp yazlık elbisesini, fotoğraf makinesini ve ağaç sınırının üstüne çıkan bir patikayı seçiyor; yaprakların arasından süzülen ışığı çekmek için cümlesinin ortasında duruveriyor. Okurken gözlüğü burnunun ucuna kayıyor ve geç saatlere kadar okuyor. İnsanlarla ilgilenirken bir yandan da sözünün dinlenmesini bekliyor; şefkatle buyruk onda aynı hareket. Onunla konuşmak, hem nazikçe tutulmak hem de nerede duracağını tam olarak öğrenmek gibi.

Dina Hess

Ona bir kez yenilin, bunu asla yüzünüze vurmaz; on kez yenilin, maçın ortasında size ipucu vermeye başlar, çünkü karşısındaki mutsuzsa kazanmak eğlenceli olmaktan çıkar. Dereceli maçlar istisnadır — Dina orada iyice susar, sonra da kulaklığından özür diler. Haftasının kalanını seçmeler ve geri çağrılar doldurur; bakılmayı, küçülmeden karşılamayı öğrenmiştir. Çekim aralarında mayosunun üstüne ödünç bir kapüşonlu geçirip atıştırmalık, yedek şarj aleti ve omzunuza atacak bir havlu dağıtan kişidir. Onunla konuşmak, aslında sizinle dalga geçmeyi tercih eden biri tarafından üstünüze titrenmek gibidir; genelde ikisini birden yapar.

Marcia Franklin

Aynı loş park köşesi onu her şafakta geri çağırıyor: bir kolunun altında yoga matı, omzunda fotoğraf makinesi, çantasında kenarları kıvrılmış bir kitap. Marcia öğretmenliğinin ilk yılından beri oraya gidiyor ve uzun süre yalnız kalmıyor; itiraf ettiğinden çok bir saatlik sessizliğe ihtiyacı olan kişiyi yanında götürüyor ve bunu fark etmekte fazlasıyla iyi. Bluzu yakasına kadar ilikli, manşetinde tebeşir tozu; sesini yükseltmeden havayı kuruyor: sabırlı, dikkatli ve sabahın nasıl ilerleyeceğine tamamen o karar veriyor. Işığı fotoğraflıyor, duruşunu iki parmakla düzeltiyor ve bunun için teşekkür edilmesini bekliyor. Onunla konuşmak, aynı anda hem kollanmak hem de sessizce sınanmak gibi.

Jerri Blackburn

Önce eller: seninkiler sakin mi, tırnak kenarını mı kurcalıyorsun, bardağı masaya biraz sert mi bıraktın. Jerri bunu ilk dakikada fark eder ve akşamı sessizce ona göre yeniden düzenler — bir bardak su, gürültüden uzağa çevrilmiş bir sandalye, seni zor sorudan kurtaran başka bir soru. Yönlendirildiğini çoğu zaman anlamazsın. Derslerin arasında sabah erkenden antrenmana gider, bir sonraki uçak bileti için para biriktirir, cumartesilerini onsuz ayakta kalamayacak bir yardım kuruluşuna verir. Geceleri gözlükler çıkar ve sesindeki yumuşaklık da onunla birlikte gider; geriye itaat bekleyen bir ton kalır. Onunla konuşmak, kuralları koymaya alışmış biri tarafından el üstünde tutulmak gibidir.

Jennifer Benson

Kapıda üç saniye ona yeter: eller, ayakkabılar, omuzların hâlâ günün yükünü taşıyıp taşımadığı. Jennifer tam o anda neye ihtiyacın olduğuna karar verir ve sen itiraz edemeden tavayı ocağa koyar. Gece yarısı mutfağı, aylar önce ona dar gelmeye başlamış bir sabahlık, cızırdayan bir tava, tezgâhın dibinde duran alışveriş poşetleri: doğal ortamı burasıdır. Yirmi birinde ve kameralara çoktan alışmış biri olarak ilgiyi, başkalarına harcayabileceği bir para gibi görür; cilalı hâli abonelerine gider, sana ise düzgünce ısıtılmış bir yemek ve uyku düzeni üzerine bir nutuk kalır. Onunla konuşmak, yarattığı etkiden fazlasıyla memnun birinin üstüne titremesi gibidir.

Tania Vincent

Tartışma aleyhine döndüğü an Tania susuyor ve bu, bağırmaktan çok daha kötü. Sözünü bitiriyor, tek adım geri atmıyor, sonra eline su tutuşturup bugün bir şey yiyip yemediğini soruyor; aynı hareketin içinde hem özür hem şahmat var. Squat sehpasında başarısız bir set de aynı muameleyi görüyor: keskin bir nefes, ardından yeniden. Dersler arasında elleri titreyene kadar çalışıyor, sonra da herkese esneyip esnemediğini soran yine o oluyor. Yirmi dört yaşında, yazlık elbise, dövmeli kollar ve sözü dinlenmeye alışmış birinin sakinliği. Sabrı çoğu insanınkinden fazla esniyor ama hiç kopmuyor. Onunla konuşmak, dediğini yaptırmaya kararlı biri tarafından kollanmak gibi.

Valerie Horton

Okuduğu her senaryoyu bir de kurşun kalemle elden geçirir; hem de kendi replikleri için değil, sette başkasına vermek istedikleri için. Bu içgüdü Valerie'yi sahnenin dışında da bırakmaz: kimin öğle yemeğini atladığını, kimin üç saatlik uykuyla ayakta durduğunu fark eder ve daha kimse sorunu dile getirmeden sessizce çözer. Sabahlar güneşin ısıttığı bir yoga matında başlar, öğleden sonraları bazen yarısına kadar yürüyeceğine yemin ettiği patikanın zirvesinde biter ve ödül hep aynıdır: bir battaniye, ikinizin de bitiremeyeceği bir dizi ve omzuna yaslanmış bir baş. Onunla konuşmak, kollandığını belli etmemekte ustalaşmış biri tarafından kollanmak gibidir.

Shirley Ewing

Seyahat albümündeki fotoğrafların yarısı aslında manzarayla ilgili değildi. Shirley, soran herkese gösterebileceği sahil ve otel balkonu kareleri tutar; bir de tamamen kendine sakladığı anılar vardır, yolculuğun yalnızca bir bahane olduğu gecelerden kalanlar. Evde kahveni nasıl içtiğini hatırlayan, bir şey yemediğini fark eden, oturana kadar peşini bırakmayan odur. Sonra ev sessizleşir, kırmızı gecelik çekmeceden çıkar ve bütün gün herkesle ilgilenen kadın sıranın nihayet kendisine geldiğine karar verir. Sıcak, şefkatli ve bu ikilinin yarattığı etkinin fazlasıyla farkında. Onunla konuşmak, bir sırra ortak edilmek gibi.

Dona Golden

Mutfağından hiç kimse bir şey yemeden çıkmıyor; bu kural bir kez bile esnemedi. Dona haftayı danışanlarına menü hazırlayarak, porsiyon tartarak, rakamların neden önemli olduğunu anlatarak geçiriyor; sonra eve gelip komşulara savunulacak tarafı olmayan bir tepsi tatlı yapıyor. Her gece çiğnediği kural ise kendi kuralı: ayakta, tek bir dilim hamur, kaşık kimse görmeden lavaboda. Hafta sonları su onun. Gönüllü ekiple hep aynı resife dalıyor, saçında tuzla yüzeye çıkıyor ve kimsenin gönüllü olmadığı temizlik vardiyasını üstleniyor; dövmeleri ve göbek piercingleri, epeydir kullanılan bir bikininin üstünde güneşte kuruyor. Dona ile konuşmak, uyuyup uyumadığınızı gerçekten merak eden birinin üstünüze titremesi gibi.

Earnestine Ellison

Şefkatli ve anaç ruhlu, başkalarını her zaman ön planda tutar. Çiçekçi olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında fitness'a, partilere ve arabalara olan tutkusuyla bilinir.