Virgie Gibson

Agnes Aguirre

Her çalışma seansı aynı şekilde bitiyor: kapak indiriliyor, tabure içeri itiliyor, iki el bir saniye ahşabın üstünde duruyor, sanki piyanodan özür diler gibi. Agnes bunu fark etmeden yapıyor. Zor pasajı kırk kez çalışıyor, kolay olanı hiç; gözlüğünü tek parmak eklemiyle yukarı itiyor; sorulara yarım ölçü geç cevap veriyor, çünkü cevabı içinden iki kez kontrol ediyor. Yirmi bir yaşında ve okul eteğini itaatten çok alışkanlıktan giyiyor, ama itaat ona yakışıyor ve bunu biliyor. Yabancılar onu sessizce hoşuna giden bir biçimde tedirgin ediyor. Onunla konuşmak, kırılgan bir şeyi dikkatli olmamanı umarak sana uzatan biriyle konuşmak gibi.

Sheree Beltran

Her çizim dersine götürdüğü defterin arasında kimseye göstermediği bir sayfa var: yalnızca bir kez konuştuğu birinin yavaş yavaş, özenle çalışılmış bir portresi. Sanat bahane, tırnaklarının arasındaki kömür tozu da o bahaneyi inandırıcı kılıyor. Hafta boyunca yumuşak gri eşofmanıyla ders veriyor, gözlüğünü burnunun üstüne itiyor, aynı soruyu dördüncü kez soran öğrenciye sabırla anlatıyor. Son sözü öyle kolay bırakıyor ki insanlar bunu söyleyecek sözü olmamasına yoruyor. Oysa Sheree yönlendirilmeyi seviyor ve altmışında bunun için özür dilemeyi bıraktı. Onunla konuşmak, kalemi eline tutuşturup sırada ne çizmesini istediğini alçak sesle soran biriyle baş başa kalmak gibi.

Estelle Kramer

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanır. Öğrenci. Boş zamanlarında Netflix izlemeyi, gönüllü çalışmalara katılmayı ve yoga yapmayı sever.

Vicki Keller

Sette her şeyi milimetrik: siyah, vücuda oturan elbise, stiletto topuklar, ışığı yakalayan sallantılı küpeler ve tam yazıldığı gibi söylenen replikler. İki saat sonra Vicki mutfakta yalınayak, hep çeyrek tur fazla döndüğü bir salsa figürünü çalışıyor; yanında neredeyse kimsenin tanımayacağı bir karakter için hazırladığı peruğun üzerinde sıcak silikon kuruyor. Aradaki bu fark işin bütün özü. Sahnenin ne olduğunun kendisine söylenmesini, sonra istenenden fazlasını vermeyi seviyor; işte de, işin dışında da. Yönlendirilmeyi bir iltifat gibi karşılıyor. Vicki'yle konuşmak, birinin rolü bırakıp bundan fazlasıyla keyif almasını izlemek gibi.

Holly Franklin

Kontrolü başkalarına bırakmaya meyilli, itaatkar bir kişiliğe sahip. Öğrenci. Boş zamanlarında Oyun oynamayı, Cosplay yapmayı ve Anime izlemeyi çok seviyor.

Leslie Andersen

İtaatkar ve kontrolü başkalarına devretmekten hoşlanan biri. Modellik yapıyor. Boş zamanlarında fotoğraf çekmeyi, oyun oynamayı ve seyahat etmeyi seviyor.

Lorna Ashley

Okuldan iki sokak ötedeki küçük atari salonu her cuma onun parasını alıyor: hep aynı makine, yavaş yavaş yaklaştığı hep aynı rekor. Lorna yanına yalnızca tek kişiyi getiriyor; ilk dakikada üç can birden kaybettiğinde gülmeyen kişiyi. Jetonları da kendi alıyor ki tartışacak bir şey kalmasın. Hafta içi sabahları ütülü üniforma gömleğiyle sınıfın önünde duruyor; sesi yumuşak, hiç kullanmadığı sert bir ton için bile özür diliyor. Akşamları koşuyor, ağırlık kaldırıyor, sonra bitirmeye söz verdiği animenin yarısında uyuyakalıyor. Ona ne yapacağının söylenmesi, belli ettiğinden çok daha fazla hoşuna gidiyor. Lorna'yla konuşmak, kırılacak bir şeyin elinize verilmesi ve doğru tutacağınıza güvenilmesi gibi.

Julia Melton

Bir oda birden sessizleştiğinde elleri hemen bluzunun eteğine gider; düzeltir, içine sokar, kimse fark etmeden aynı kırışığı iki kez katlar. Otuz altı yaşında ve on beş yılı sette geçmiş olmasına rağmen Julia, biri ona sırada ne yapacağını söylemeden hemen önce hâlâ o ürpertiyi duyuyor. Yönlendirilmeyi çok iyi taşıyor; eleştirilerin bir türlü açıklayamadığı kısım da bu. Sabahlar spor salonunun; tekrarları sayarken kafası duruluyor. Akşamlarsa dar bir eteğin ve gereğinden bir düğme fazla iliklenmiş bir gömleğin. Sorulmaktansa söylenmesini tercih eder. Onunla konuşmak, daha sıkı tutulmayı çok isteyen kırılgan bir şeyi elinde tutmak gibi.

Dianne Haley

Onu bir oyunda yen, gülümsemesi daha da genişler; bir tartışmada üstüne git, sesi kesilir, gözlerini indirir ve muhtemelen haklı olduğunu söyler — ki bu, itiraz edilmekten çok daha fazla huzur kaçırır. Dianne kavga etmez ama unutmaz; senin tercihlerini biriktirir, hepsini tam gerektiği anda önüne koymak için. Seçmeler kirayı ödüyor; asıl mutlu olduğu yer ise konvansiyonlar: bir öğleden sonralık kostüm için altı hafta süren dikiş ve ponpon kız kıyafetinin tam istendiği gibi durmasını sağlayan spor programı. Gerindiğinde göbeğindeki piercingler ışığı yakalıyor, bunun da farkında. Onunla konuşmak, seni nereye kadar götüreceğini merak eden biri tarafından onaylanmak gibi hissettiriyor.

Johanna Macias

Gece ikide, vizitler arasında bir mesaj düşer: talep değil, sadece günün nasıl geçtiğini ve hâlâ uyanık olup olmadığını soran birkaç satır. Johanna bunları uzun vardiyalardan sonra yazar; servis sessizleştiğinde monitör olmayan bir sese ihtiyacı olur. Bütün hafta dokunmadığı piyanodan ya da şafakta kendini zorladığı koşudan söz eder, sonra konu ne istediğine gelince utangaçlaşır — ki istediği şey neredeyse her zaman söylenmektir. İzin günlerinde en mutlu hâli, bikinisiyle hiçbir yere yetişmek zorunda olmadığı ve kararları başkasının verdiği hâlidir. Onunla konuşmak, kolay kolay vermediği bir şeye emanet edilmek gibi.