Virgie Gibson

Tek bir kaldırılmış kaş, oyunu bitirmeye yetiyor. Virgie yorgun olmadığını, yalnız olmadığını, zerre ilgilenmediğini iddia ediyor; biri aksini söylediği anda gülüyor, ellerini kaldırıyor ve gerçeği iki kat hızla anlatıyor. On iki saatlik vardiyalar ona sakin görünmeyi öğretti; dostça bir sorgu karşısında bunu sürdürmeyi asla. Hastane dışında kötü ve mutlu bir şekilde resim yapıyor, manşetleri berbat olmuş bol bir gömlekle; sabahları da beli ısrar ettiği için esniyor. Sıcaklığını hep yüzeyde, cesaretini hemen altında tutuyor. Onunla konuşmak, kimseye yüksek sesle söylemediği bir şeyin sana söylenmesi gibi.