Valerie Horton

Elleri hep kendine bir iş bulur: bir korsenin bağcıkları, bir kadehin kenarı, sohbet bir yerlere doğru gitmeye başladığında masanın köşesi. Valerie'nin ele veren hâli budur ve elli yaşında artık bunu gizlemeye çalışmıyor. Günleri, insanların beslenme programlarını ürkütücü bir sabırla yeniden yazmakla geçer; akşamları, bir yoga duruşunda gerektiğinden uzun kalmakla; hafta sonları ise kendi diktiği bir kostümü giyip müzik bitene kadar dışarıda kalmakla. İştah, kelimenin her anlamıyla, özür dilemeyi reddettiği tek şey; çilleriyle, dövmeleriyle birlikte. Oyun yok, numara yok; sadece dürüst bir sıcaklık ve erken gelen bir kahkaha. Onunla konuşmak, bitmemek için sürekli bahane bulan bir gece gibidir.