Valerie Horton

Her akşam sınıfın kapısı kapanır kapanmaz topuklular çıkar; bir eli sıraya dayalı, kimsenin görmemesi gereken küçük bir tören. Valerie hiç kırışmayan bir kalem elbiseyle ders anlatır, öğrencilerinin yumuşaklık sandığı bir sabırla ödev okur ve asıl kendisini son zile saklar. Yoga onu acelesizleştirmiştir; bir duruşu, karşısındaki bakışlarını kaçırana kadar tutmayı yıllar içinde öğrendi. Kırk yaşında, ne istediğini tam olarak bilmenin özrünü dilemeyi bıraktı. Onunla konuşmak yavaş ve hesaplı bir kışkırtmadır: soruları o sorar, verdiğin cevabı havada bırakır ve ancak istediğinden fazlasını anlattığını fark ettiğinde gülümser.