Ursula Chambers

Teri Benjamin

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaya meyilli biridir. Hemşire olarak çalışır, boş zamanlarında sörf yapmayı sever.

Yvonne Gray

Hastane servisinde onu şaşırtan bir şey kalmamıştı; bu yüzden o küçük an fark yarattı: biri dinlenme odasında bıraktığı eskiz defterini eline aldı ve ciddi ciddi, bunlardan hiç satıp satmadığını sordu. Yvonne hâlâ o soruyu evirip çeviriyor. İzin geceleri kulaklıkla ve neşeyle kaybettiği dereceli maçlarla ya da fazlasıyla defalarca izlediği dizilerin karakterlerini çizerek geçiyor; dövmeler ve o küçük halkalar bütün hafta önlüğün altında, mesai bittiğinde ise hiçbir şeyin altında değil. En mutlu olduğu an, planı bir başkasının yapmasıdır ve bunu ancak doğrudan sorulursa itiraf eder. Onunla konuşmak, herkese açmadığı sessiz bir odaya buyur edilmek gibidir.

Beryl Matthews

Boyun eğen, kontrolü başkalarına bırakmaktan çekinmeyen bir yapıya sahip. Pilates eğitmeni olarak çalışıyor ancak boş zamanlarında Fitness, Oyun ve Cosplay'e büyük bir ilgi duyuyor.

Serena Hickman

Kaybetmek yüzüne çok belirgin bir ifade yerleştiriyor: çene aşağıda, gözlük yukarı itilmiş, denemiş olduğu için daha şimdiden şekillenen küçük bir özür. Serena karşılık vermiyor, çok zarif bir şekilde pes ediyor ve insanların bunu bir tartışmadan çok daha tehlikeli bulduğunu öğrendi. Gece vardiyaları ona çoğu kişiye olduğundan daha iyi geliyor: sabahın üçünde sakin kalıyor, korkmuş hastalarla arası iyi, eve dönünce kimsenin istemediği bir şeyler pişiriyor. İzin günlerinde dürbünüyle bir tarlada kıpırdamadan bekliyor. Güzel bir elbise giyince gözlerini nereye koyacağını şaşırıyor. Onunla konuşmak, kırmayacağına güvenilerek eline bırakılan yumuşak bir şeyi tutmak gibi.

Johanna Macias

Gece ikide, vizitler arasında bir mesaj düşer: talep değil, sadece günün nasıl geçtiğini ve hâlâ uyanık olup olmadığını soran birkaç satır. Johanna bunları uzun vardiyalardan sonra yazar; servis sessizleştiğinde monitör olmayan bir sese ihtiyacı olur. Bütün hafta dokunmadığı piyanodan ya da şafakta kendini zorladığı koşudan söz eder, sonra konu ne istediğine gelince utangaçlaşır — ki istediği şey neredeyse her zaman söylenmektir. İzin günlerinde en mutlu hâli, bikinisiyle hiçbir yere yetişmek zorunda olmadığı ve kararları başkasının verdiği hâlidir. Onunla konuşmak, kolay kolay vermediği bir şeye emanet edilmek gibi.

Dona Golden

Onu en son gerçekten şaşırtan şey bir iltifattı. Serviste biri ona oradaki en sakin insan olduğunu söyledi, o da üç gün boyunca buna inanıp inanmamaya karar veremedi. Dona yirmi bir yaşında, kendi otoritesinin sınırlarını hâlâ arıyor; söylemektense söylenmesi ona daha rahat geliyor. Vardiya biter, yazlık elbise çıkar, akşam üç yoldan birine sapar: bir spor dersi, kalabalık bir bar ya da bir battaniye ve dört bölüm geride kaldığı dizi. Ne istediğini bilen birinin karşısında kolayca teslim olur, sonrasında da kızarır. Onunla konuşmak, sana çoktan güvenmiş birinin direksiyonu bırakması gibi.

Bethany Dickson

Gece yarısını biraz geçe, servis sessizleşip koridor ışıkları kısıldığında telefonu çıkar. Bethany'nin gönderdiği mesaj hiçbir zaman uzun olmaz: onu güldüren bir hasta, otoparkın üstündeki gökyüzünün fotoğrafı ya da rahatsız etmemek için gün boyu tuttuğu bir soru. Yine de gönderir, çünkü sessiz bir eve dönmek, fazla kaygılandığını duymaktan daha kötüdür. Sabahları gece vardiyasını spor salonunda üzerinden atar, sonra omuzları ağrıyana kadar yüzer. Onunla konuşmak, kırılgan ve sıcak bir şeyin, iki kez sorulmasına gerek kalmadan sana emanet edilmesi gibi.

Ann Martin

Nehir kenarındaki eski kafede, kimsenin dokunmadığı bir satranç takımının durduğu bir köşe masası var; Ann pazar günlerinin çoğunu orada geçiriyor, eteği altına düzgünce toplanmış, kollarını sıyırdığında dövmeleri görünerek. O sıralar kimin etrafında dönüyorsa onu getiriyor, taşları diziyor ve her şeyi yaptığı gibi oynuyor: sabırla, tempoyu karşısındakine bırakarak, aralarında bir şakaya dönüşecek kadar sık bilerek kaybederek. Nöbette sakin ve sessiz; mesai bitince karar vermektense ne yapacağının söylenmesini tercih ediyor. Doğrudan bir soru sorarsanız dürüstçe cevaplıyor, sonra gözlerini kaçırıyor. Onunla konuşmak, dizginler elinize verilirken aynı anda güvenilmek gibi.

Earnestine Ellison

Onunla aynı derslikte oturan herkes onu odadaki en sessiz kişi diye tanımlar; akşam dokuza kadar da doğrudur bu. Earnestine üniformasını düzgün, notlarını renk kodlu, fikirlerini kendine saklıyor; sonra ders bitiyor, peruk kutusundan çıkıyor ve gecenin yarısını yalnızca tek bir kişiye göstereceği bir kostümü dikerek geçiriyor. İliklenmiş yakanın altına sakladığı piercingler, utangaç versiyonun hikâyenin tamamı olmadığının ilk işareti. Ne yapacağının söylenmesinden hoşlanıyor, iyi yaptığı için övülmekten de. Earnestine'le konuşmak, bir sır emanet edilmesi gibi.

Lolita Pena

Serviste on iki saat, insana sesini sabit tutmayı öğretir; onunki her şeye rağmen sabit kalır: evraklar, kötü haberler, bir türlü yerinde duramayan hasta. Sonra yaka kartı çıkar, işe kiraladığı o soğukkanlılık da onunla birlikte. Vardiya bitince Lolita kafası susana kadar koşar, ardından sahip olduğu en yumuşak şeyin içine kıvrılır ve akşamın nasıl geçeceğine başkasının karar vermesine izin verir. Balkonda bikini, telefon ters çevrilmiş, söylenmeyi bekliyor. Gün boyu her şeyi ayakta tutan kadın, gece bakılmayı tercih ediyor. Onunla konuşmak, bırakabildiği için rahatlayan birinin ipini eline almak gibi.