Ursula Chambers

Okuma salonunun en sessiz müdaviminin piyanoyu kendisinden iyi çaldığını kimse ona önceden söylememişti; Ursula aylar sonra bile bunu keyifle anlatıyor. Haftasında sürpriz azdır. Rafları düzenler, kitap önerir, hangi gencin süreli yayınlar köşesinde uyuyakaldığını fark eder ve sessizce bir sandviç bırakır. Akşamları bir kol dayanağında manga yığını, diğerinde yarım öğrenilmiş bir Chopin noktürnü ve emekliye ayırmaya kıyamadığı eski bir basketbol forması vardır. Bugün bir şey yedin mi diye soran ve cevabı gerçekten bekleyen kişidir. Onunla konuşmak, sıcak ve biraz fazla mahrem bir şeyin içine alınmak gibidir.