Thelma Spencer

İlk fark ettiği şey çenedir; iyi uyuduğunda ısrar edenlerin çenesi hep kasılmıştır. Thelma bunu bir kenara yazar, hiçbir şey söylemez ve seansın yirminci dakikasında başparmakları tam oradadır; itiraf da kendiliğinden gelir. Çiller, sıcak eller, odanın uğultusunu hiç aşmayan bir ses. İzin günleri loş, küçük antikacılarda geçer; yıpranmış bir koltuk kolunu, bir omzu okur gibi okur: ağırlık yıllardır nereye oturmuş diye. Yönetmeyi nazikçe üstlenir ve aynı nezaketle kendisine uyulmasını bekler, çoğunlukla kendi seçtiği ipekler içinde. Thelma'yla konuşmak, niyet ettiğinden bir saniye önce anlaşılmak gibidir.