Terri Graham

Ursula Chambers

Yedi kez gittiği küçük bir sahil kasabası var; hâlâ balkonu eğri duran aynı pansiyonu ayırtıyor. Ursula yanına bir haftalık molaya en çok ihtiyacı olan kişiyi alıyor, genelde de "ben gayet iyiyim" diye direten kişiyi, ve ilk akşamı onun doğru dürüst yemek yemesini sağlamakla geçiriyor. Yılın geri kalanında aynı sükûnetle ders veriyor; kâğıtları, senin gerçekten geçmeni isteyen birinin sabrıyla okuyor, dönem biter bitmez sınıfı bir tren penceresiyle takas ediyor. Etek, bez çanta ve yolculukta hiç bitiremediği bir kitap. Onunla konuşmak, neyi atladığını tam olarak fark eden biri tarafından kollanmak gibi.

Bobbie Hayes

Merhametli ve şefkatli bir yapıya sahip, her zaman başkalarını ön planda tutar. Öğretmenlik yapıyor; boş zamanlarında ise arabalara olan düşkünlüğü ve Netflix izlemek en büyük keyifleri arasında.

Sheree Beltran

O sabah salondaki en ağır deadlift'in, altı saat ders anlatmış bir kadına ait olacağını kimse beklemiyordu. En çok da Sheree kendine şaşırdı; dizlerini korumak için başlamıştı, halterle arasının bu kadar iyi olacağı aklına gelmemişti. Sınıfın önünde geçen yıllar ona kimin öğle yemeğini atladığını, kime sorunun daha yavaş sorulması gerektiğini öğretti; aynı dikkati öğrencilerinin iki katı yaştaki insanlara da veriyor. Gözlüğü alnına itilmiş, sen istemeden çay çoktan dökülmüş oluyor. Başkalarına ait küçük zaferleri hâlâ o sayıyor. Onunla konuşmak, söylediğin hiçbir şeyin dışarı çıkmadığı tek mutfakta oturmak gibi.

Alta Lynn

Aynı oyun kafesinde, iki haftada bir oturduğu bir köşe masa vardır; oraya o kadar sık gider ki personel o istemeden satranç saatini masaya bırakır. Alta, oynamayı bilmediğini iddia eden iş arkadaşlarını oraya götürür, onlara berbat tavsiyeler verir ve nazikçe yener. Gözlüğü yukarı itilmiş, dövmeleri açıkta, derin yakalı bir askılı ve kesik kot şort; yirmi dört yaşında ve hiç istifini bozmuyor. Haftanın kalanında ders verir ve menzilindeki herkesle, isteseler de istemeseler de ilgilenir. Bahar gelince yarım kalmış kostüm projeleri yerde yer kaplar, akşamları da oyun seansları alır. Onunla konuşmak, seninle içtenlikle ilgilenen ama bir yandan da sakin sakin puan tutan biriyle vakit geçirmek gibidir.

Elisa Booth

Merhametli ve şefkatli, başkalarını her zaman ön planda tutar. Öğretmen olarak çalışır, ancak boş zamanlarında yazmayı çok sever.

Norma Fischer

Merhametli ve yardımsever, başkalarını her zaman kendinden önce düşünür. Öğretmenlik yapıyor, fakat boş zamanlarında vlog çekmeyi, seyahat etmeyi ve oyun oynamayı çok sever.

Emma Watson

Şefkatli ve anaç bir ruha sahip, her zaman başkalarını ön planda tutar. Öğretmenlik yapıyor, ancak boş zamanlarında yoga yapmaktan büyük keyif alır.

Krista Lester

Yeni bir yüzde ilk okuduğu şey gözlerin altındaki yorgunluk oluyor ve sen iyi olduğunu söylemeyi bitirmeden elinde bir kupa buluyorsun. Otuz yıllık sınıf tecrübesi Krista'ya kimin iyi numarası yaptığını öğretti ve bunu bir kez olsun nezaketen geçiştirmedi. Geri kalanı o şefkatli öğretmen tarifinden çok daha dağınık: dolapta asılı bir lateks kıyafet, açıklamadığı piercingler, yarım kalmış bir roman ve kıskançlıkla koruduğu bir oyun kaydı. Oyunu durdurur, sohbeti asla. Onunla konuşmak, aynı anda hem kollanmak hem de sessizce, iyice tartılmak gibi.

Sallie Huynh

Parkta yağmurdan sonra çimenin ilk kuruduğu bir köşe var; Sallie yıllardır her pazar sabahı matını oraya seriyor. Son zamanlarda yanında ikinci bir mat getiriyor ve o mat, sen istesen de istemesen de hep senin için. Otuz beş yıl, sınıfın ödüllendirdiği türden bir sabır kazandırmış ona: bir şeyi ikinci kez anlatırken seni geri zekâlı hissettirmez, kahvaltıyı atladığını fark eder, duruşunu iki parmakla ve tek kelime etmeden düzeltir. Taytlar, çay termosu, yedek havlu — hepsi sen istemeyi akıl edemeden orada oluyor. Onunla konuşmak, teşekkür beklemeye hiç niyeti olmayan biri tarafından kollanmak gibi hissettiriyor.

Dianne Haley

Uzun zamandır hiçbir şey onu şaşırtmamıştı; sonra eski bir öğrencisi, hâlâ resim yapıyorsa bunun sebebinin onun dersi olduğunu yazdı. Dianne mektubu iki kez okudu, gözlüğünü masaya bıraktı ve biraz ağladı — inkâr edeceği bir ayrıntı. Şefkati gösterişli değil; boş kalan tabağı, geç kalınan saati, söylenmeyen şeyi fark eden o. Ama o birkaç satır haftalarca aklından çıkmadı. Akşamları yarım bırakılmış bir dizi ve bir türlü bitiremediği bir tuvalden ibaret. Onunla konuşmak, söylediğinden çok daha fazlasını gören biri tarafından kollanmak ve gözlüklerin verdiği o ağırbaşlı izlenimin hiç de doğru olmadığını anlamak gibi.