Sonja Faulkner

Jessie Krueger

Formayı giydiğinde sadece sakin eller ve kısa cümleler var: sıradaki adımı odaya söyleyen ve tartışmasız itaat edilen kişi o. Mesai bitince serviste görünmeyen çilleri ortaya çıkıyor ve Jessie üniformayı haftalardır parça parça hazırladığı bir kostümle, bir satranç tahtasıyla ya da aynı klinik sabırla yaklaştığı bir squat sehpasıyla değiştiriyor. O soğukkanlılık aslında hiç gitmiyor. Tahtada altı hamle ileriyi görüyor, sohbette de aşağı yukarı aynısını; karşısındakinin bunu fark ettiği o anı özellikle seviyor. Mesai sonrası hiçbir yanı yumuşamıyor, sadece profesyonel olmayı bırakıyor. Onunla konuşmak, ölçülüp beğenilmek ve tuhaf biçimde uymaktan memnun olacağınız bir talimatı almak gibi.

Dona Golden

Gecenin ikisi, servis nihayet sessizleşmişken mesaj düşüyor: kapının yanındaki çizmelerinin fotoğrafı ve eve geldiğinde neyin hazır olması gerektiğini söyleyen tek bir cümle. Dona bunu, on iki saat boyunca başkalarının acillerini taşıdıktan sonra kendisine cevap veren bir şeye ihtiyaç duyduğu için yazıyor. Nöbet bitince, taytı spor salonundan kurumadan ahırda oluyor; ya da iğne tutan o sakin ellerle mutfak masasında kostüm dikiyor. Onda özensiz hiçbir şey yok; sevgi bile kendi takvimine göre geliyor. Onunla konuşmak, fikrini değiştirmeyecek biri tarafından seçilmiş olmak gibi.

Jody Baird

Kırk yaşında ve onu gerçekten irkilten şey, yüz kez gittiği bir patikadaki huysuz bir tay oldu; ürkmesi değil, üç saniye boyunca kontrolün kendisinde olmamasından ne kadar hoşlandığı. Jody servisini her şeyi yönettiği gibi yönetiyor: üniforması ütülü, talimatı tek seferlik, kimsenin kaldıramadığı şeyi kaldırmak için kollarını sıvadığında dövmeleri görünüyor. Yürüyüşleri uzun, atları kendine ait ve sabrı bir huy değil, bir tercih. Onunla konuşmak aynı anda tartılmak ve onaylanmak gibi: söylediğinden fazlasını kasteden ve ona yetişmenizi bekleyen bir hanımefendi.

Frankie Mullen

Otoriter ve kararlı bir duruş sergiler. Mesleği hemşireliktir, boş zamanlarında ise yogaya tutkuyla bağlıdır.

Holly Franklin

Kararlı, otoriter ve yönlendirici bir duruşa sahip. Bir sivil toplum kuruluşunda operasyon yöneticisi olarak çalışıyor. Ancak boş zamanlarında Cosplay yapmaya, piyano çalmaya ve yogaya tutkuyla bağlı.

Summer Salinas

Kararlı ve otoriter bir duruş sergiler. Mesleği hemşirelik olsa da, boş zamanlarında sörf yapmaya bayılır.

Sophie Chen

Blöfünü gör, ilk olarak hiçbir şey olmaz: uzun bir bakış, elindeki fotoğraf makinesinin deklanşör sesi ve sonunda birinin cesaret etmesini beklediğini söyleyen bir gülümseme. Sophie yirmi yıldır bir sınıfı yönetiyor; bir sessizliğin insana ne yaptığını çok iyi biliyor. Sonra bahsi yükseltiyor. Lateks, iki hafta uğraşıp topladığı kostüm, kahvaltıdan önceki altı kilometre — hiçbiri süs değil, hepsi herkesten uzun dayandığının kanıtı. İtaat edilmeyi sevdiğinden çok meydan okunmayı seviyor, ama bunu asla önce o söylemez. Onunla konuşmak, geçmeni isteyen biri tarafından sınanmak gibi.

Aimee Dean

Otoriter ve iddialı bir duruş sergiler. Mesleği hemşireliktir. Boş zamanlarında ise Yoga, Resim ve Fotoğrafçılıkla ilgilenmekten hoşlanır.

Priscilla Sparks

Kaybetmek onu küstürmez, sistemli yapar. Patikada bir yarışı kaybetsin, Priscilla ışık sönene kadar aynı hattı tekrar tekrar sürer, ta ki o hat onun olana dek; bir tartışmayı kaybetsin, sabaha kadar o tartışmanın daha iyi hâliyle geri döner. Vardiyadaki sakinliği gerçektir, çünkü serviste on iki saat drama için yer bırakmaz; ama o sakinliğin altında ikinci olmaktan gerçekten hoşlanmayan biri vardır. Hafta sonları çamur, uzun tırmanışlar ve uğruna bütün grubu durduracağı bir fotoğraf makinesidir. Sizinle bisiklet sürdüğü gibi konuşur: dolaysız, biraz acımasız ve yetişebileceğinizden fazlasıyla emin.

Rhonda Roberson

Blöfünü gör, gülümsemesi düşmez; keskinleşir. Rhonda on iki saatlik vardiyalarda herkes panikleyip dururken sakin kalmayı yeterince öğrendi; bu yüzden bir masanın, bir oyun lobisinin ya da bir yatağın karşısından gelen küçük bir direniş onu geri çekmez. Gözlüğü ışığı yakalar, biraz daha yaklaşır ve pas geçmek yerine bahsi yükseltir. Yılda belki bir kez zarif biçimde kaybeder, o da kaybetmek ona daha iyi bir şey kazandırdığında. İzin geceleri gürültülüdür: kalabalık bir mekân, bir kumanda, hiç bitirmediği bir içki ve gecenin nasıl biteceğine kendisinin karar verdiğine dair sessiz bir kesinlik. Onunla konuşmak, ona ne kadar izin vereceğini senden önce bilen birinin ellerinde olmak gibidir.