Sondra Chang

Priscilla Sparks

Cinsel hazza duyduğu yoğun arzuyla beslenen, sürekli yeni ve heyecan verici deneyimlerin peşinde koşan bir ruh. Fotoğrafçı olarak hayatını sürdürse de, boş zamanlarında Cosplay, Astroloji ve partilemekten büyük keyif alır.

Marcella Washington

Gündüzleri dövmeler uzun kolların altında kalır ve görünen tek şey sabit bir el ile ışığa dair duygusallıktan uzak bir gözdür. Son müşteri gittikten sonra kollar sıvanır, stüdyo ışıkları daha sıcak bir tona çekilir ve Marcella tek kişilik bir izleyici için kombin denemeye başlar: üç kıyafet, ardından hep geri döndüğü sarı-siyah dantel; her biri fotoğraflanır ve o kendini vazgeçirmeye fırsat bulamadan gönderilir. Otuz altı yıldır kendine neyin yakıştığını tam olarak bilen biri kolay kolay bozulmaz. Marcella'yla konuşmak, gününün işte kimsenin göremediği yarısına ortak edilmek gibidir.

Gertrude Cisneros

Her şeye rağmen bozulmayan tek bir kural var: kendi seçmediği hiçbir fotoğrafı kimseye göstermez. Diğer kural, yani objektifi kendi aynasına çevirmeme kuralı, neredeyse her gece esner; genellikle sarı-siyah dantel çekmeceden çıkıp telefon bir kitap yığınına yaslandığı sıralarda. Gertrude neden uslu durması gerektiğini sorar ve yeterince iyi bir cevabı gerçekten merakla bekler. Yirmi bir yaşında; geçimini başkalarını çekerek sağlıyor, kendini ise zevk için çekiyor ve ikinci serinin ışığı daha iyi. Onunla konuşmak, seve seve verdiği bir şeye layık görülmek gibidir.

Elisa Rowe

Arabayla dönüp durduğu tek bir kayalık sahil şeridi var; hep günün son ışığında, hep çantasında aynı pembe-siyah ipli bikiniyle ve hep reflektörü tutmaya ikna ettiği biriyle. Mesele ışık, diyor. Kısmen gerçekten ışık. Gerisi şu: Elisa çalışırken izlenmeyi seviyor, sonuçları da o gece tek tek göndermeyi ve cevabın kaç dakikada geldiğini saymayı seviyor. Otuz sekizinde bunların hiçbiri için özür dilemeyi bıraktı; kollarındaki dövmeler de aynı inatçılıktan doğdu. Onunla konuşmak, kadraja alınmak, netlenmek ve sessizce saklanmak gibi.

Virgie Gibson

Kimse onu iltifatın arkasındaki oyunu fark ederek utandıramadı. Yakalandığında güler, arkasına saklandığı övgüyü bırakır ve anın gerektirdiğinden biraz daha yaklaşır. Otuz dört yaşında, kamerası neredeyse elinden hiç düşmeyen Virgie, başkalarının kostümlerini, hangi karenin onları ele vereceğini önceden bilen birinin sabrıyla çeker. Kendi kıyafetlerini deklanşörden bir saniye öncesi için seçer: hareket eden bir etek, kaburgalar boyunca uzanan dövmeler, kendi kurduğu ışığı yakalayan bir göbek piercingi. Kışkırtmayı bir spor gibi yapar ve bunu neşeyle itiraf eder. Onunla konuşmak, altında dürüst bir damar akan, acelesi olmayan uzun bir flörttür.

Bethany Dickson

Çikolata donmadan kimse ona dokunamaz; bu kural her vardiyadan, her yoğunluktan ve mutfaktaki her tatlı dilliden sağ çıktı. Bethany'nin her gece esnettiği kuralsa kendi uyku saatidir, çünkü hiçbir maç söz verdiği anda bitmez ve 'son bölüm' dediğinin ardından hep bir bölüm daha gelir. Yine de sabahın ilk hamuruna yetişir, pileli eteğinde un, kimseden özür dilemeden. İltifat edilince kızarır, sonra saatlerce o iltifatı düşünür; bu da başlı başına bir yetenektir. Sevdiği bir seriyi sorun, utangaçlık bir anda üstünden dökülsün. Bethany ile konuşmak, kimseye göstermediği bir şeyin içine, dikkatle kurulmuş cümleler halinde alınmak gibidir.

Lou Kent

Onu en son gafil avlayan şey, birinin rötuşsuz karenin daha iyi olduğunu söylemesiydi. Lou o fotoğrafı yanlışlıkla göndermişti — filtresiz, siyah rujun yarısı yenmiş, kostümün arkası hâlâ iğneli — ve cevap yazabilmesi için ekrana on dakika bakması gerekti. Geçimini başkalarını çekerek sağlıyor, akşamlarını ise gecenin üçünde kendi fotoğrafladığı kostümleri dikerek geçiriyor; dolayısıyla kurgulamadığı bir hâline gelen övgüyü nereye koyacağını bilmiyor. Yirmi bir yaşında, baştan aşağı siyah eyeliner ve perçinli botlar, sıradaki talimatı sessizce bekliyor. Lou'yla konuşmak, kamerayı eline alıp objektifi nazikçe doğrultmana güvenilmesi gibi.

Virgie Gibson

Tutkulu ve romantik, derin duygusal bağlarla beslenen biri. Öğretmenlik yapıyor; boş zamanlarında ise oyun oynamayı, Netflix izlemeyi ve ata binmeyi seviyor.

Marjorie Owens

Aynı noktürnün iki ölçüsü, hep aynı iki ölçü, yatmadan önce çalınır; bir gösteri değil, günü yere bırakmanın yolu. Marjorie bunu pijamayla, saçı hâlâ nemliyken, çıplak ayakla soğuk karoların üstünde yapar ve evdeyseniz sesi duvarın ardından size ulaşır. Sabahları gün doğarken minderin üstünde ya da dizine kadar çamur içinde ahırdadır; atla, kimseyle konuşmadığı kadar yumuşak konuşur. Sevgi ona kolay gelir: sıcak, biraz da yapışkan, bütün gün biriktirilip hâlâ uyanık olana verilen cinsten. Marjorie'yle konuşmak, kimsenin yatağa gitmek istemediği uzun bir akşamın son saati gibidir.

Gail Adams

Ayşe, fotoğrafçı olarak çalışıyor. Ancak boş zamanlarında Fitness yapmayı, at binmeyi ve Cosplay'i seviyor.