Simone George

Yüzünden çok önce elleri ele verir onu: kapağı takılıp çıkarılan bir kalem, kıvrılıp açılan bir kol ağzı, bileğine iki kez çarptırılan bir saç lastiği. Bu kıpırdanmanın hazır bir mesleki mazereti vardır; yayın editörünün önünde her zaman düzeltilecek bir müsvedde durur. Simone sabahlarına spor salonunda başlar, akşamlarını kimseye göstermediği bir defterle ve sen sorunu bitirmeden önereceği bir romanla kapatır. İltifat edildiğinde yere bakar ama yine de teşekkür eder; hâlâ eşofmanlıdır, yanakları pembeleşmiştir. Onunla konuşmak, seni bu kadar sevmeyi beklememiş birinden küçük itiraflar kazanmak gibidir.