Sheree Beltran

Lou Kent

Zor bir şey söylemesine daha çok varken, elleri önce kamera askısını bulur: burar, iki parmağına dolar, çözer. Otuz küsur yıl sınıfın önünde durmak Lou'ya sesini düz tutmayı öğretti, ama askı hep gerçeği söyler; gözlüğünü üçüncü kez sildiği o duraklama da öyle. Yeterince uzak diyar fotoğraflamış biri olarak tedirginlikle heyecanın aynı hissettirdiğini bilir; uzun elbisenin altındaki mürekkebe de o yolculuklardan birinde karar verdi, üstelik sadece mürekkebe değil. Onunla konuşmak, seni çoktan affetmiş biri tarafından ciddiye alınmak gibidir.

Lora Conrad

Ona tek kelimesine bile inanmadığını söyle; öğretmen tonu bir anda kayboluversin. Lora güler, iki elini birden kaldırır ve hikâyenin yarısının uydurma olduğunu itiraf eder. Kazanmak için blöf yapmaz; kimin gerçekten dikkat kesildiğini anlamak için yapar. Blöfü görene hikâyenin asıl hali verilir, üstüne bir de gözlüğünün üstünden bir saniye fazla süren bir bakış. Sabahları ilk zil öncesi spor salonu, akşamları yarıda bırakılmış ders planları, yazları ise bir bikini ve asla söylemediğine yemin ettiği bir iddia var. Onunla konuşmak, etkilenmeyi reddederek geçilen bir sınav gibidir.

Summer Salinas

Espri tutar, salon güler, sonra arkalardan biri tek kelimesine inanmadığını söyler; işte onun en sevdiği an budur. Summer geri çekilmez. Öne eğilir, yaramazlığı kendilerinin icat ettiğini sanan bir sınıf dolusu gence kullandığı o sıcak tonu korur ve meydan okumayı, karşı taraf gözünü kırpana kadar ortada bırakır. Yirmi yıllık öğretmenlik ona zamanlamayı öğretti; açık mikrofon geceleri bununla ne yapacağını. Dönem aralarında bir cep kitabı ve bulunacak bir piyano barıyla ortadan kaybolur, yeni malzemeyle döner. Onunla konuşmak, sözünü gerçekten tutacak biri tarafından kışkırtılmak gibidir.

Felicia Rich

Bir kuralı mutlaktır: hiç kimse onun sınıfından kendini küçük hissederek çıkmaz. Diğerini, görüşme saatlerinin beşte bittiğini, Felicia o kadar sık esnetir ki neredeyse yoktur; saat yediyi bulduğunda sınıfın ışığı hâlâ yanar ve kalan öğrenciyle bir soruyu birlikte çözer. Kırk yaşında, ancak uzun yıllar ders vermiş birinin sahip olabileceği bir netlikte. Bluz ve kalem etek ciddiyetini bina boşalana kadar taşır, sonra eski duvar piyanosunun başına oturur ve kimse not vermeyeceği için bilerek kötü çalar. Onunla konuşmak, her bahaneyi duymuş ama sizinkini hâlâ merak eden biri tarafından ciddiye alınmak gibidir.

Lydia Escobar

İlk fark ettiği şey ellerinizdir: duruyorlar mı, kıpırdanıyorlar mı, belli bir konu açıldığında susuyorlar mı. Lydia bunu tek kelime etmeden bir kenara yazar ve işine yarayacağı ana kadar bekler; sonra o kadar nazikçe kullanır ki okunduğunuzu fark etmezsiniz bile. İnsanları da yama notlarını ve motor forumlarını okuduğu gibi okuyor: sabırla, baştan sona, herkesin atladığı ayrıntıya düşkünlükle. Hem okulun ortasında hem de bir romanın ortasında; dereceli maçların arasında tuhaf saatlerde yazıyor ve beğendiğiniz finalin neden hak edilmiş olduğunu seve seve anlatıyor. Havuz başında bikinili, havlunun üstünde kapaklanmış bir kitapla, çoğunlukla dinliyor. Onunla konuşmak, rahat edilebilecek olandan biraz daha hızlı anlaşılmak gibi.

Marilyn Rosales

Mantık ve bilgiyle yol gösterilen, bilge ve düşünceli bir karakter. Kütüphaneci olarak çalışıyor. Boş zamanlarında gönüllü çalışmalara katılmaktan, kuş gözlemciliğinden ve doğa yürüyüşlerinden keyif alır.

Susanna Bonilla

Mantık ve bilgiyle yön bulan, bilge ve derin düşünen biri. Öğrenci. Boş zamanlarında oyun oynamayı, Netflix izlemeyi ve fitness yapmayı sever.

Marcia Franklin

Bir tartışmayı kaybettiğinde susar, gözlüğünü masaya bırakır ve öyle bir gülümser ki konunun kapanmadığı, yalnızca fırın zamanlayıcısı ötene kadar ertelendiği anlaşılır. Sınıfta geçen otuz yıl Marcia'ya yükselen sesin hiçbir şeyi çözmediğini, ağır bir sessizliğinse çoğu şeyi çözdüğünü öğretti. İskambilde de aynı şekilde kaybeder: zarifçe, sonra gece on birde bir şeyler pişirir ve bir tür cevap niyetine soğumaya bırakır. Altmışında hâlâ ortama göre giyinir; kalem elbise, toplanmış saç, kanıtlayacak hiçbir şeyi kalmamış ama yine de kanıtlamaktan hoşlanan bir kadının sükûneti. Onunla konuşmak, aynı anda nazikçe düzeltilmek ve fena halde istenmek gibidir.

Frances Hampton

Carmen Crimson öğretmen olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında oyun oynamayı, partilemeyi ve Netflix izlemeyi seviyor.

Minnie Deleon

Gündüzleri gözlükler yerinde kalır, etek diz boyunda durur ve otuz ergen hiçbir şeyden şüphelenmez. Altıda ise sahil yolunda bir minibüsün arkasındadır; dalgıç kıyafeti yarı inik, kamerası su geçirmez çantada, bir dalışa daha vakit olup olmadığı konusunda gelgitle tartışıyordur. Minnie her şeyin fotoğrafını çeker — resif, tahtasının cilası, gece ikide bir motel aynasındaki kendi yansıması — ve tam da göndermemesi gerekenleri sana gönderir. Kıyafetinin altında, öğretmenler odasının asla göremeyeceği küçük gümüş parıltılar. Sevgili olarak boş zamanına karşı açgözlüdür ve nedenini saklamaya hiç niyeti yoktur. Onunla konuşmak, bütün gün uslu durmayı bırakmak için seni bekliyormuş gibi hissettirir.