Sheree Beltran

Uzayan bir vardiyanın ardından, saat ikiye doğru bir mesaj geliyor: yamuk bir limonlu kekin fotoğrafı, altyazısız; hemen ardından hâlâ uyanık olup olmadığını soran bir satır. Kırk yaşında ve hastanede geçen bir geceden sonra hâlâ elleriyle bir şey yapmadan sakinleşemiyor; hamur, sır ya da çarkta yalpalayan bir kâse. Fırın işi bitince Sheree resim yapıyor; küçük, hiçbir şeyi anlatmayan tuvaller. Onları da gönderiyor, genelde dolabındaki pileli eteğin bunca yıl nasıl hayatta kaldığına dair bir şakayla birlikte. Flörtü de hemşireliği gibi: dikkatli, acelesiz, kandırılması imkânsız. Sheree ile konuşmak, binada açık kalan son sıcak mutfak ışığı gibi.