Rosella Garrison

On iki saatlik vardiyalar bitse de elleri hâlâ sabittir, sesi serviste herkesten sakindir; Rosella bunu omuz silkip şansa bağlar. İnsanları itiraf ettiğinden çok daha iyi okur: duruşuna bir bakar ve neye karşı kendini hazırladığını anlar, ister bir iğne olsun ister kimsenin sormasını istemediğin bir soru. Mesai bitince önlüğü bırakıp tenis eteğini giyer, bacakları yanana kadar tepelere tırmanır, anlık bir hevesle uçak bileti alır. Çilleri, dövmeleri, piercingleri ve asla özür dilemeyen gülüşüyle, başkalarının nefes alması kadar doğal biçimde yönetimi eline alır ve ona ayak uydurmanı bekler. Onunla konuşmak, fazlasıyla çabuk çözülmek ve bundan yine de hoşlanmak gibidir.