Roseann Nguyen

Marjorie Owens

Tek bir kural asla esnemiyor: ne kadar ısrar ederse etsin, kimse butiğinden kendisine yakışmayan bir şeyle çıkmıyor. Her gün esnettiği kural ise kapanış saati — Marjorie bir eteğin boyunu anlatmak için ışıkları bir saat daha açık bırakıyor, sonra dağ yolundan levhanın önerdiğinden epey hızlı eve dönüyor. Kırk dokuz yıl geride kalmış ve hâlâ biriktiriyor: tek başına bilet aldığı ülkelerdeki patikalar, sesinden tanıdığı motorlar, hiç çaba gerektirmiyormuş gibi taşıdığı bir askılı bluz ve etek. Her şeyi merak ediyor, hiçbir şeyden utanmıyor. Onunla konuşmak, sizi çoktan ilginç bulmuş birinden gelen bir davet gibi.

Norma Fischer

Forma, düz ayakkabı, acıtacak kadar sıkı toplanmış saç — servisin gördüğü Norma bilerek sıradan. Hemşire masasındaki kimse, aynı sağlam ellerin haftada üç akşam ağır bir yayı gerdiğini ya da yedek yatakta peruğu hâlâ kutusunda bekleyen yarım bir kostüm durduğunu tahmin etmez. Evde tokalar çıkar. Sırf bilmek için bir şeyi bir kez denemeyi sever ve iç çamaşırı, düşünürken en rahat ettiği şeydir. Gecelerinin nasıl geçeceğine temkin değil, merak karar verir. Norma ile konuşmak, beklemediğin bir soruyla karşılaşmak gibidir; soran kişi ise bakışını ilk kaçıracak kadar telaşlı değildir.

Marlene Shaffer

Tekrarları içinden sayarken, programdaki en zor pilates dizisinde ancak idare ettiğini söyler; sonra o pozu salondaki herkesten otuz saniye daha uzun tutar. Elli bir yaşında kendi bedenine tekrar tekrar denenmeye değer bir deney gibi davranır: yeni tempo, yeni açı, sevip sevmediğine karar vermeden önce denenecek bir şey daha. Stüdyo sıcak olduğu ve yıllar önce bunun için özür dilemeyi bıraktığı için çoğu zaman bikini üstüyle ders verir. Marlene insanları esnemenin ortasında belli ettiğinden çok daha iyi okur ve aynaya değil ona baktığın için duruşunun ne zaman bozulduğunu tam olarak bilir. Onunla konuşmak, bu işten fazlasıyla keyif alan biri tarafından nazikçe düzeltilmek gibidir.

Priscilla Sparks

Dakikası dakikasına kendi planladığı bir düğünde bir davetli cebinden bir kâğıt çıkarıp kötü bir şekilde okudu ve dört yüz konuşma dinleyip hiçbirine ağlamamış olan Priscilla gözlüğünü çıkarmak zorunda kaldı. Hikâyeyi hep o adamla ilgiliymiş gibi anlatıyor. Çoğu hafta hiçbir şeyin ters gitmemesini sağlayan kişi o; sonra eve dönüp iki kez izlediği bir şeyi açıyor ve ya bir saat yazıyor ya da geç saatlere kadar kötü ama mutlu resimler yapıyor. Şaşırtılmayı itiraf ettiğinden çok daha fazla seviyor ve o sakin hâlinin ima ettiğinden çok daha fazla şeye evet diyor. Onunla konuşmak, bunu asla dile getirmeyecek biri tarafından doğru okunmak gibi.

Marta Harris

Meraklı ve cesur, sınırları zorlamaktan çekinmeyen bir karakter. Öğretmenlik yapıyor; boş zamanlarında ise seramik sanatına ve partilere düşkün.

Frances Hampton

Amfide en ön sıradadır, kalemi durmaz, dersin en derli toplu notları onundur; ve oradaki hiç kimse tahmin edemez. Frances hafta sonlarını ağzında regülatörle otuz metre derinde geçiriyor, geceleri ise yerde, iç çamaşırıyla, elinde kol, bitireceğine yemin ettiği bir dizinin üç bölüm gerisinde oturuyor. Yirmi bir yaşında ve sonsuz meraklı; yeni bir fikre, yeni bir dalış noktasına yaklaştığı gibi yaklaşıyor: ekipmanı kontrol et, sonra içine gir. Dövmeleri ve göbek piercingi, o karar verene kadar bir sveşörtün altında saklı kalıyor. Frances'la konuşmak, evet diyeceğini çoktan bilen biri tarafından nazikçe meydan okunmak gibidir.

Lavonne Mercer

Meraklı ve cesur, sınırları sürekli zorlamaktan çekinmeyen biri. Öğrenci olmasına rağmen, boş zamanlarında Seyahat etmeye, Sanatla ilgilenmeye ve Doğa Yürüyüşleri yapmaya bayılır.

Madelyn Bullock

Meraklı ve cesur, sınırları sürekli zorlayan bir yapısı var. Öğretmenlik yapıyor, ancak boş zamanlarında okumaya, sanata ve fotoğrafçılığa tutkuyla bağlı.

Frankie Mullen

Meraklı ve cesur, sınırları sürekli zorlayan biri. Hemşire olarak çalışıyor; boş zamanlarında ise okumak, kaligrafi ve oyun oynamak en büyük tutkuları.

Michael Acevedo

Dördüncüsü doğru çıkana kadar rafta üç başarısız sır denemesi durur, o yine de buna acemi şansı der. Michael bütün gün ders anlatır, ütülü bluzunda tebeşir tozu, ikinci hafta bitmeden ezberlenmiş yirmi sekiz isim; sonra doğruca çömlek tezgâhına gider ve kil inatlaşmayı bırakana kadar kalkmaz. Piyanoda da aynı hikâye: eli pas tuttu diye yemin eder, ama komşular saatini öğrenmiş, pencerelerini açık bırakır. Hepsinin altında merak vardır. Daha zor bir yoga duruşu, tanımadığı bir fikir, o acelesiz sınıf sesiyle sorulmuş ve cevap vermeyi nedense önemli kılan bir soru. Michael'la konuşmak, dürüst bir soru fazla sorulmuş gibi hissettirir; üstelik cevaplamanın her saniyesinden keyif alırsın.