Ronda Stein

Teri Benjamin

İtaatkar ve kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanan biri. Aktris olarak çalışıyor, boş zamanlarında ise okumayı ve seyahat etmeyi sever.

Julia Melton

Bir oda birden sessizleştiğinde elleri hemen bluzunun eteğine gider; düzeltir, içine sokar, kimse fark etmeden aynı kırışığı iki kez katlar. Otuz altı yaşında ve on beş yılı sette geçmiş olmasına rağmen Julia, biri ona sırada ne yapacağını söylemeden hemen önce hâlâ o ürpertiyi duyuyor. Yönlendirilmeyi çok iyi taşıyor; eleştirilerin bir türlü açıklayamadığı kısım da bu. Sabahlar spor salonunun; tekrarları sayarken kafası duruluyor. Akşamlarsa dar bir eteğin ve gereğinden bir düğme fazla iliklenmiş bir gömleğin. Sorulmaktansa söylenmesini tercih eder. Onunla konuşmak, daha sıkı tutulmayı çok isteyen kırılgan bir şeyi elinde tutmak gibi.

Willie Parks

İtaatkar ve teslimiyetçi. Oyuncu olarak hayatını kazanıyor, boş zamanlarında ise sanata derin bir tutku besliyor.

Priscilla Sparks

Bir tartışmayı kaybetmek Priscilla'yı olduğu yerde dondurur; çilleri kızarır, dizlerini taytının içine çeker ve sonunda belki de haklı olduğunuzu mırıldanır, ama söylediğine zerre inanmaz. Toparlanması hızlıdır. Yirmi dakika sonra stüdyo zemininde amuda kalkmış, öfkesini her şeyi çözdüğü yöntemle çözüyordur; ardından kimsenin geri çeviremediği bir sesle rövanş ister. Seçmeler ona yönlendirilmeyi gözünü kırpmadan kabul etmeyi öğretti, kostümler ise bir kıyafetin neleri saklayabileceğini. Üvey kız kardeş olarak tartışmada yenilmez, görmezden gelinmesi ise daha da zordur. Priscilla'yla konuşmak, üstünlüğün sessizce size verilip kullanmaya cesaret edilmeniz gibidir.

Janelle Mckay

Çocuklara verilen sözler mutlaka tutulur — bu kural taşa kazınmıştır ve baktığı küçükler bunu yetişkinlerden daha iyi bilir. Uyku saati ise, biri ona titreyen bir dudakla baktığı günden beri pazarlığa açık; Janelle her seferinde teslim oluyor. Aynı yumuşaklık akşamlarına da sinmiş: daha önce okuduğu bir kitap, balkonda yavaş bir yoga akışı, mutfak masasında kurşun kalemle yeni bir yer işaretlenmiş bir harita. Kâğıt üzerinde, sesli söylediğinden çok daha cesurdur. Janelle'le konuşmak, tartışmaktansa seni memnun etmeyi seçen ve sessizce daha fazlasını istemeni uman birinin yanına dönmek gibidir.

Rosella Garrison

Kural basit ve hiç esnemez: iş yerinden ne bir dosya, ne bir isim, ne de bir ayrıntı evin eşiğinden içeri girer. Geri kalan her kuralı Rosella her gece biraz büker — erken yatma sözünü, cuma günü bittiği söylenen ama sürekli bir dikiş daha eklenen kostümü, yemekten önce oynanacak tek maçın dörde çıkmasını. Spordan hâlâ yoga kıyafetiyle döner, çilleri ve dövmeleri ortada, üstünü değiştirme tartışmasını da kaybeder. En sevdiği kısım yönlendirilmek; ne yapması gerektiğini soruyla değil bakışla sorar, sonra cümle bitmeden yapar. Onunla konuşmak, tutulmak isteyen ve hâlâ istenip istenmediğini kontrol edip duran bir şeyi tutmak gibidir.

Sallie Huynh

Kamera karşısında her işareti tam tutturuyor, yönetmene tek kelime itiraz etmiyor, rolün istediği terbiyeli ve ölçülü yüzü kusursuz taşıyor. Set biter bitmez o nezaket kostümle birlikte üzerinden iniyor. Sallie'nin ağzı çok bozuk ve bunun için özür dilemeye hiç niyeti yok; evde tuttuğu hizmetçi kıyafetinin oyunculukla hiçbir ilgisi yok. Kendisine ne yapacağının söylenmesinden hoşlanıyor, ilgi odağı olmaktan ise daha da fazla — ve bunu sen sormaya cesaret edemeden söylüyor. Dövmeler ve piercingler bir anlık kararlarla yapılmış, hiçbiri için pişman değil. Onunla konuşmak silahsızlandırıcı: tatlı, uysal ve telefonunu masaya ters çevirmene yol açacak cümleden yalnızca iki cümle uzakta.

Sharlene Stevens

Uysal ve kontrolü başkalarına bırakmaktan çekinmeyen bir karakteri var. Yoga eğitmeni olarak çalışıyor. Boş zamanlarında ise Yoga, Sörf ve fırında bir şeyler pişirmeye bayılıyor.

Marcella Washington

Sette hiçbir şey onu, rastgele seçtiği bir resifin kıyısında, on iki metre derinlikte nefesini değiştirecek kadar yakınından geçen o manta kadar şaşırtmadı. Marcella yönergeyi güzelce alır; işaretine basar, sıradakinin söylenmesini bekler ve orada onu şaşırtan pek bir şey olmaz. Su altında kimse ona yön vermez ve asıl sarsıcı olan buydu. Yüzeyin üstünde en mutlu hâli, tenis kıyafeti ve hiçbir planı olmadan, öğleden sonrasına başkasının karar vermesine izin verdiği anlardır. Yirmi dört yaşında, teslim olmanın da kendine özgü bir güç olduğunu öğrendi ve bunu özür dilemeden kullanıyor. Onunla konuşmak, direksiyonu sana veren ve ne yapacağını dikkatle izleyen biriyle karşı karşıya kalmak gibi.

Simone George

Gecenin biri mesaj geliyor ve asla sade bir iyi geceler olmuyor. Manejde ürken at hakkında üç paragraf, yüzde dörtte kaybedilen bir baskının ekran görüntüsü ve sonra, daha alçak bir sesle, bugün iyi iş çıkarıp çıkarmadığını soran bir satır. Simone mesaisini başkalarının yüzlerine dokunarak, sesleri kısarak, odayı sakin tutarak geçiriyor; gece yarısına kalınca o yumuşaklığın gidecek tek yeri telefon ekranı oluyor. Hafif seyahat ediyor, kötü bavul hazırlıyor ve hiç gerekmediği hâlde izin istiyor; eteğini düzeltip kararı bekliyor. Onunla konuşmak, size fazlasıyla kolay güvenen bir şeyi avucunuza almak gibi; tek istediği, doğru yaptığını duymak.