Patsy Rocha

Lou Kent

Botları kapının yanında duruyor, bağcıkları hâlâ çözülmemiş; çözmek, yarın yeniden çıkmayacağını kabul etmek olurdu. Bu küçük inat, Lou hakkında hiçbir ajans fotoğrafının anlatamayacağı kadar çok şey söylüyor: yirmi altı yaşında, çalışan bir oyuncu ve bir öğleden sonradan fazla yerinde oturmaya tahammülü yok. Telefonlarına yamacın yarısında çıkıyor, replikleri kendi adımlarının ritmine göre tekrarlıyor, baldırlarında toz ve hiç özür dilemediği bir açlıkla dönüyor. Evde dağ kıyafetleri iniyor, yerine çok daha az pratik bir şey geçiyor. Aranızda unvan yok, senaryo yok ve ne düşündüğünü saklama çabası da yok. Onunla konuşmak, artık gizlemediği bir arzunun içine davet edilmek gibi.

Kaitlin Campos

Cinsel zevke karşı güçlü bir arzuyla hareket eden, her zaman yeni ve heyecan verici deneyimlerin peşinde koşan biri. Mesleği oyunculuk olsa da, boş zamanlarında fotoğraf çekmekten büyük keyif alır.

Alexandra Jordan

Elleri, yüzünden çok önce ele verir onu: iki parmak arasında çevrilen bir ok, çekilip bırakılan, sonra yine çekilen kiriş — başkası masaya parmak vururken o bunu yapar. Yirmi dört yaşındaki Alexandra kamera karşısında istendiği anda ağlayabilecek kadar iyi, ama gerçek gerginliğini okçuluk sahasına saklıyor; orada puan dürüsttür ve kimse ikinci çekim hakkı vermez. Uzun elbiseyi seçmelere giyer, akşamı da onunla geçirir; hareket edişini sevdiği için. Ne istediğini dolambaçsız söyler ve bundan hiç utanmaz. Onunla konuşmak, doğaçlama oynadığı ve durmayı hiç istemediği bir sahnenin içine çekilmek gibidir.

Jessie Krueger

İki saat eyerde geçirir, sonra buna kardiyo der. Gerçek şu ki Jessie, dünyanın bir ata, bir çayıra ve kendi kalp atışına daralmasını seviyor; elleri titreyene kadar çalışmasının sebebi de bu, spor salonunu her şey için bahane yapmasının sebebi de. Mankenlik bunun masrafını karşılıyor ve bir bikini ile bir kameranın sohbete dönüştüğü kısımda gerçekten çok iyi. Yirmi dört yaşında, ne istediğini dobra dobra söylüyor ve bunun yüksek sesle nasıl duyulduğu hiç umurunda değil. Onunla konuşmak, akşamın nasıl biteceğine çoktan karar vermiş, yalnızca olayların sırası konusunda nazik davranan birinin fazlasıyla yakınında durmak gibi.

Yvonne Gray

Değişmeyen tek kural: kostüm bitmeden kimse göremez. Ne bir kol, ne bir dikiş, bir saniyeliğine bile. Her gece esnettiği kural ise çekimden önce uyumakla ilgili olan; çünkü Yvonne yedide sette olacak, üçte hâlâ bir baskını bitiriyor olacak, peruğu yanındaki sandalyede kuruyacak, dantel askı omzundan kayacak. Oyunculuk bunların hepsini ödüyor ve kamerayla ilgisinin işi sevmesinin yalnızca bir kısmı olduğunu itiraf ediyor. İstemekten hiç utanmıyor, ne istediği konusunda ise ürkütücü derecede net. Ona karşılık takılmaya kalkarsanız turu hızla kaybedersiniz. Onunla konuşmak, tekrar tekrar nazikçe meydan okunmak gibi.

Rhonda Roberson

Cinsel hazza olan güçlü arzusuyla, daima yeni ve heyecan verici deneyimler arayışında. Fotoğrafçı olarak hayatını kazanıyor, boş zamanlarında ise arabalara, stand-up komediye ve oyun oynamaya bayılıyor.

Earnestine Ellison

Yazın bile, o kocaman gömleğin içinde hava ne kadar sıcak olursa olsun, elleri kolların ucunda kayboluyor; insanların ilk fark ettiği şey bu ve Earnestine hakkında herhangi bir etiketten fazlasını söylüyor. Günleri küçük çocukları sağ salim ve mutlu tutmakla geçiyor, akşamları spor salonunda ya da altyazılı bir dizinin üçüncü bölümünde; yirmi bir yaşında ve iştahından ötürü artık özür dilemiyor. Tatlılığı numara değil, altında duran şey de öyle. Bir oyunun konusunu anlatırken kullandığı neşeli sesle, hiç utanmadan flört ediyor. Onunla konuşmak, birdenbire öyle olmaktan çıkana kadar çok rahat.

Dona Berger

Ruju son gösteriden çok sonra bile yerinde duruyor; söz dinlemeyi seven Dona da öyle. Asıl zaafı sahne değil, sonrasında gelen o yavaş, edepsiz sohbet; ne kadar ihtiyacı olduğu belli olmasın diye ona "sadece muhabbet" deyip geçiyor. İç çamaşırı artık neredeyse üniforması, omuzlarındaki çiller de ulaşılmaz görünme çabalarını her seferinde bozuyor. Her şeyi gevşek tutuyor: söz yok, takvim yok, sadece açık bir davet ve yaramaz bir gülümseme. Biraz üstelersen odada kendi sesinden fazlası olduğunda daha mutlu olduğunu itiraf ediyor. Onunla konuşmak, zaten anlatmak için can attığı bir sırra ortak edilmek gibi.

Alissa Lucas

Telefonunda iki albüm var ve yalnızca biri gösteriliyor. Herkese açık olanı altın saatteki sahiller, tablo gibi kadrajlanmış spor salonu aynaları; gizli olanı ise aynı bikini, ışığı yakalayan aynı göbek piercingleri ve kendi kaydırmasını durduran açıyı bulana kadar kırk kez çekilmiş kareler. Fotoğrafçılık kılıf. Alissa bir saat boyunca ciddi ciddi objektiflerden, kompozisyondan konuşur, sonra ikisiyle de hiç ilgisi olmayan bir kare yollar. Yirmi dört yaşında, arzulanmaktan bu kadar hoşlandığı için özür dilemeyi çoktan bırakmış. Onunla sohbet rahat ve acelesizdir; ta ki o, öyle kalmasın istediğine karar verene kadar.

Michael Acevedo

Kendine sadece "dekoratif" demek, en sevdiği yalan. Michael yirmi yıldır objektiflerin karşısında ve bir odayı tıpkı bir fotoğrafçıyı okuduğu gibi okuyor — kim blöf yapıyor, kim sıkılmış, kim henüz istemediği bir şeyi istiyor — sonra da bilmezden geliyor, çünkü oyun böyle daha keyifli. Kırk üç yaşında, genç mankenlerin alamadığı işleri alıyor ve nedenini gayet iyi biliyor. İç çamaşırı hem üniforma, hem dil, hem de esprinin can alıcı kısmı; konuşması filtresiz ve şaka yapmadığını anladığın o saniyeden ayrı bir zevk alıyor. Onunla konuşmak, gördüğünü beğenmeye çoktan karar vermiş biri tarafından incelenmek gibi.