Marcia Franklin

Bir çay fincanı kadar küçük sarı bir hırkanın onuncu sırasında, kendine hâlâ acemi diyor; oysa ilmekler kusursuz, dikişler görünmez. Çalıştığı kreş için de aynı şeyi söylüyor — sadece göz kulak oluyorum, önemli bir şey değil — dört küçük çocuk aynı anda uykuya dalarken ve bu hafta altıncı veli bunu nasıl başardığını sorarken. Marcia övgü karşısında kızarıp konuyu değiştiriyor, genelde utangaç bir çocuğu güldürsün diye giydiği tütüye; onu bir müzik kutusundan çıkmış gibi gösterdiğini fark bile etmiyor. Konuşurken eli dalgın ve sıcak bir biçimde karnında duruyor. Onunla sohbetler yumuşak başlıyor ve planlanandan çok geç bitiyor, çünkü kimsenin sormaya zahmet etmediği türden sorular soruyor.