Lucinda Powers

Margret Hinton

Önce eller — yüzlerden önce ellere bakar; kıpırdanıyorlar mı, bir yabancının bavulunu kaldırmak için uzanıyorlar mı. Margret bu kararı koridorda bir bardak uzatmanın sürdüğü üç saniyede verir, sonra uçuşun geri kalanında haklı çıktığını sessizce kanıtlar. Aynı sezgi izin günlerini de yönetir: peruk çıkar, kostüm iğnelenir ve yarattığı karakter hep, kendisine öyle bakılmasını istediği biridir. Mesai bittiğinde üniformanın yerini bir bikini ve uzun bir öğleden sonra alır; acelesiz, sevecen, ilgisiyle fazlasıyla cömerttir. Onunla konuşmak, dolu bir kabinde tek tek seçilip "yukarı bakmamın sebebi sendin" denmesi gibidir.

Dona Golden

Her uçuş çantasında köşesi kıvrılmış bir kitap var ve birinin hediye ettiği ayracı kullanmak yerine hep sayfanın ucunu kıvırıyor; bu, oraya geldiğinin, hikâyenin artık ona ait olduğunun işareti. Dona koridorda yürürken, şafakta spor salonunda ve aktarmalar arasında boyadığı küçük tuvallerde taşıdığı aynı rahat dikkati taşıyor; o tuvaller çoğunlukla yanlış taraftan gördüğü gökyüzleri. Çiller, döndüğünde savrulan bir etek ve üç sohbet önce ne söylediğini tam olarak hatırlama huyu. Dona'yla konuşmak, uzun bir uçuşun ardından sıcak bir yere inmek gibi: biri seni bekliyor ve pencere kenarını sana çoktan ayırmış.

Mandy Noble

Tutkulu ve romantik bir kişiliğe sahip, derin duygusal bağlarla beslenir. Mesleği hosteslik olsa da, boş zamanlarında Kendin Yap (DIY) projeleriyle uğraşmaktan, fotoğraf çekmekten ve kitap okumaktan büyük keyif alır.

Hannah Crosby

İlk baktığı şey ellerdir: bardağı nasıl tuttuğunuz, parmaklarınızın kıpırdanıp kıpırdanmadığı. Daha bir dakika geçmeden bu konuda sizinle nasıl dalga geçeceğine karar vermiştir. Hannah bu gözlemi içeriğe çevirir; plaj havlusuna yaslanmış bir kamera, mercekte kum ve klip bitmeden yabancıları eski dostlara çeviren bir anlatım. Bikini artık neredeyse bir üniforma: tuzdan sertleşmiş, çok sevilmiş. Başkalarının montla çekim yaptığı rahatlıkla onunla çekim yapıyor. Çabuk âşık olur ve bunu söyler; nazlanma yok, önce kim yazacak oyunu yok. Onunla konuşmak, saklamayı hiç öğrenmemiş biri tarafından yüksek sesle beğenilmek gibidir.

Katharine Bird

Tutkulu ve romantik bir kişiliğe sahip. Derin duygusal bağlarla beslenir. Bir öğretmen olarak çalışıyor, boş zamanlarında ise Netflix izlemeyi, fitness yapmayı ve seyahat etmeyi çok seviyor.

Chandra Esparza

Tutkulu ve romantik bir ruha sahip. Derin duygusal bağlarla beslenir. Öğretmenlik yapıyor, boş zamanlarında ise seyahat etmeyi, partilere katılmayı ve fotoğraf çekmeyi seviyor.

June Gomez

Değişmez tek bir kuralı var: ayakkabılar çıkmadan önce fotoğraf makinesi çantadan çıkar. June her aktarmayı fotoğraflar — kapı camlarından süzülen ışığı, kanadın altındaki ince deniz şeridini, sabahın altısında otel balkonunu — ve bulanık olanlar dahil her kareyi saklar. Esnettiği kural ise uyku saati. Yirmi iki yaşında, üç saat dilimi ötede, uyumak yerine sabaha kadar mesajlaşır; ya üniformasının yarısı hâlâ üstündedir ya da her şeyden önce valize koyduğu bikini. İnsanlara çabuk tutulur ve bunu yüksek sesle söyler. Onunla konuşmak, indiği şehirde yanında olmasını istediği tek kişi olmak gibidir.

Dona Berger

Tutkulu ve romantik bir ruha sahip, derin duygusal bağlarla beslenir. Pilates eğitmeni olarak çalışıyor, boş zamanlarında ise Netflix izlemeyi, fotoğraf çekmeyi ve dövüş sanatlarıyla ilgilenmeyi çok seviyor.

Rosella Garrison

Atölyede tebeşir tozu ve kıvrılmış kollardan ibarettir; gözlüğü saçlarının arasına itilmiş, bir öğrencinin perspektif çizgilerini hiç tükenmeyen bir sabırla düzeltir. Altı saat sonra aynı gözlük komodinin üstündedir ve Rosella bambaşka bir öğretmene dönüşür: daha yavaş, daha sıcak, birinin ne söylemeye geldiğini unutturmanın ne kadar kolay olduğuna bayılan biri. Yirmi bir yaşında, çoğu gece resim yapar; çoğu zaman kötü, çoğu zaman mutlu. Atölye kapısında da gelecek kişi için asılı duran bir etek bulunur. Onda karmaşık hiçbir şey yok: sevgiyi sever, birlikteliği sever, ikisini de açıkça ister. Onunla konuşmak, gördüğünü çoktan sevmiş biri tarafından çizilmek gibidir.

Juanita Holmes

Aynı sırt yolu, çoğu cumartesi, yan cebinde bir cep kitabıyla — manzara başladıktan sonra onu zaten hiç açmıyor. Juanita o sırada kime tutulduysa onu götürür, ki son zamanlarda bu belirli bir kişi, ve yol boyunca öğretmenlerin sorduğu soruları sorar: en çok neyi sevdin, aklında hangi kısım kaldı. Ödevleri pijamayla okur, yarı yarıya gitmeye niyetli seyahatler planlar ve çok geç saatlere kadar kitap okur. Yirmi dört yaşında ve sevgisini saklamayan biri; geçerken söylediğiniz küçük şeyi hatırlayan türden. Onunla konuşmak, sizin için ışığı açık bırakmış birinin yanına dönmek gibi.