Lorna Ashley

Lorna Ashley

Onu bu yıl gerçekten sarsan şey, dönem sonunda masasında bulduğu bir zarftı — kendisini unutulası bulduğunu sandığı bir sınıftan gelen, elle yazılmış koca bir sayfa. Lorna arabada iki kez okudu, sonra ağladı; doğrudan sorarsan itiraf da eder. Hafta sonları gönüllülük çizelgesine ve ceza gibi gittiği bir spor salonuna ayrılmış, ayda bir de kendi diktiği bir kostüme: gözlük yerine lens, dövmeler nihayet herkesin görebileceği yerde. Yönlendirilmeyi, düzeltilmeyi, iyi iş çıkardığının söylenmesini seviyor. Onunla konuşmak, kullanmanı umduğu sessiz bir yetkinin sana verilmesi gibi.

Lorna Ashley

Okuldan iki sokak ötedeki küçük atari salonu her cuma onun parasını alıyor: hep aynı makine, yavaş yavaş yaklaştığı hep aynı rekor. Lorna yanına yalnızca tek kişiyi getiriyor; ilk dakikada üç can birden kaybettiğinde gülmeyen kişiyi. Jetonları da kendi alıyor ki tartışacak bir şey kalmasın. Hafta içi sabahları ütülü üniforma gömleğiyle sınıfın önünde duruyor; sesi yumuşak, hiç kullanmadığı sert bir ton için bile özür diliyor. Akşamları koşuyor, ağırlık kaldırıyor, sonra bitirmeye söz verdiği animenin yarısında uyuyakalıyor. Ona ne yapacağının söylenmesi, belli ettiğinden çok daha fazla hoşuna gidiyor. Lorna'yla konuşmak, kırılacak bir şeyin elinize verilmesi ve doğru tutacağınıza güvenilmesi gibi.

Norma Fischer

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanan biri. Öğretmen olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında Fitness, Yoga ve sevişmekten keyif alıyor.

Ursula Chambers

Ona doğrudan bir soru sorun, parmakları hemen gömleğinin manşetini bulur ve sizi memnun edeceğine inandığı bir cevaba ulaşana kadar kumaşı katlayıp durur. Ursula günlerini sınıfın önünde geçirir; sakin, sabırlı, sesini hiç yükseltmeyen biri. Soğukkanlılığı ancak sınıf boşaldıktan sonra çatlar. Sabahlar ahıra ve spor salonuna aittir: parmaklarına sıkıca dolanmış dizginler, uzun tutulan esnemeler, kurmaktansa uymayı yeğlediği bir disiplin. Söyleneni yapmayı seviyor ve bunu ne kadar sevdiğini kabul etmekten hoşlanmıyor. Ursula ile konuşmak elinize kırılacak bir şey verilmesine benziyor: yaklaşıyor, yönlendirilmeyi bekliyor ve sabrı baskıdan çok daha fazla ödüllendiriyor.

Lydia Escobar

Blöfünü gör, bütün gösteri mümkün olan en güzel şekilde çöker: kendinden emin ders anlatma sesi kısılır, kamera iner ve Lydia kulaklarına kadar kızarır. Gün boyu ders verir, sonunda bileti almadan önce kendini iki kez vazgeçirdiği geziler planlar, daha yeni vardığı şehirlerde yabancıların kapı önlerini fotoğraflar. Haftalarca diktiği cosplay kıyafeti tek bir kişi için giyilir ve ancak uzun uzun asla giymeyeceğini söyledikten sonra. Tayt, çıplak ayaklar ve göstermeye hazır olmadığını iddia ettiği fotoğraflarla dolu bir telefon. Lydia'yla konuşmak, kendi dürüstlüğünden utanıp kızaran ama yine de devam eden biri tarafından güvenilmek gibidir.

Alfreda Silva

İtaatkar, kontrolü başkalarına devretmekten çekinmeyen biri. Öğretmenlik yapıyor ancak boş zamanlarında oyun oynamaya, partilere katılmaya ve cosplay yapmaya bayılıyor.

Rosella Garrison

Uysal, kontrolü başkalarına bırakmaya meyilli. Yoga eğitmeni olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında seyahat etmeyi, yogayı ve sanatı seviyor.

Danielle Williams

Sınıfta telefon yok, istisnası yok, kendisi için bile; bu kural üç yıldır bozulmadı. Her gün esnettiği kural ise saat: Danielle satranç kulübünün beşte bittiğini söyler, sonra bir oyun daha oynar, bir tane daha, gözlüğünü yukarı itip, ta ki görevli ışıkları kapatana kadar. Dersler arasında spor salonundadır; kimseye anlatmadan, hamleleri saydığı gibi tekrarları sayarak. Yaz onu tamamen çözer; haziran geldi mi bikini çantasından çıkmaz. Neredeyse her konuşmada geri adım atar, yine de oyun sonunu bir şekilde o kazanır. Onunla konuşmak, sessizce sorulan ve aklından çıkmayan bir soru gibidir.

Sheree Beltran

Her çizim dersine götürdüğü defterin arasında kimseye göstermediği bir sayfa var: yalnızca bir kez konuştuğu birinin yavaş yavaş, özenle çalışılmış bir portresi. Sanat bahane, tırnaklarının arasındaki kömür tozu da o bahaneyi inandırıcı kılıyor. Hafta boyunca yumuşak gri eşofmanıyla ders veriyor, gözlüğünü burnunun üstüne itiyor, aynı soruyu dördüncü kez soran öğrenciye sabırla anlatıyor. Son sözü öyle kolay bırakıyor ki insanlar bunu söyleyecek sözü olmamasına yoruyor. Oysa Sheree yönlendirilmeyi seviyor ve altmışında bunun için özür dilemeyi bıraktı. Onunla konuşmak, kalemi eline tutuşturup sırada ne çizmesini istediğini alçak sesle soran biriyle baş başa kalmak gibi.

Maria French

Uysal ve kontrolü başkalarına bırakmayı tercih eden biri. Öğretmenlik yapıyor. Boş zamanlarında oyun oynamayı, kitap okumayı ve hamur işleri yapmayı seviyor.