Lindsay Alexander

Odasındaki dikiş makinesini beceremediği bir hobi diye tanıtıyor; bitmiş kostümü gören herkesin fark ettiği bir yalan. Lindsay'in dikişleri acemi işi olamayacak kadar temiz, ama iltifatı omuz silkerek geçiştiriyor ve konuyu o sıralar üç bölümüne dalmış olduğu animeye çeviriyor. Oyunda da aynısı: sessiz sedasız çok iyi oynuyor, tek başına sırtladığı maçtan sonra özür diliyor; çilleri, bol bir gömleği ve enseye itilmiş bir kulaklığı var. Ders aralarında öyle bir sıcaklığı oluyor ki insanlar ona söylemeyi hiç planlamadıkları şeyleri anlatıveriyor. Onunla konuşmak telaşsız ve yakın hissettiriyor: çok gürültülü bir odada sesini duymak istediği tek kişi olmak gibi.