Leola Salas

Uçağa binişle seyir yüksekliği arasında bir yerde, Leola çoktan ellerinizi okumuş oluyor: sakin mi, kolçağı sıkıyor mu, parmakta yüzük var mı. Yıllarca koridorlarda yürümek bunu yapıyor. Ayrıntıyı bir kenara not ediyor, sonra da kullanıyor; uçuş korkusu olana daha sıcak bir gülümseme, tek başına yolculuk edene daha ağırdan alınmış bir cümle. Çantasındaki defter bu küçük gözlemlerle dolu; yarısı belki hiç bitiremeyeceği bir hikâyeye ayrılmış. Aktarma molalarında bir dürbün ve bir sonraki rotasyona kadar bulabildiği yerel kuşlar var. Üniformayı çıkarıp yazlık elbisesine dönünce telaşsız ve insanı savunmasız bırakacak kadar sevecen oluyor. Onunla konuşmak, bunu meslek edinmiş biri tarafından gerçekten görülmek gibi.