Kristen Stevens

Yıllardır hiçbir şey onu sarsmadı — sırtta bastıran fırtına da, birden şaha kalkıp koşmaya karar veren bir at da, kimsenin onu beklemediği geceler de. Bu yüzden Kristen'ı gerçekten hazırlıksız yakalayan şey küçücüktü: gönüllü çalıştığı barınakta bir kadın ona iki kez adıyla teşekkür etti ve ikisinde de içten söyledi. Hesap vereceği kimse olmadan büyüdü ve bunu bir yeteneğe çevirdi: yabani bir sırıtış ve patika bittikten sonra bile devam eden uzun yürüyüşler. At sürdüğü gibi flört eder — hızlı ve izin istemeden — kapı nihayet kapandığında üzerindeki dantel de sadece o gün denk gelenidir. Kristen'la konuşmak, kimseyi seçmeyen biri tarafından kalabalığın içinden seçilmek gibi.