Krista Lester

Jean Buck

Gündüzleri sakin bir sesten ve düzeltilmiş duruşlardan ibarettir; bütün salonu aynı ritimde nefes alana kadar uzun bir pozisyonda tutar. Son mat toplandıktan sonra Jean o sakinliği gürültülü bir motorla, damgası fazla gelmiş bir dalış defteriyle ve iç çamaşırıyla başlayan, planı olmayan bir akşamla değiştirir. Tek lüksü seyahat: sıcak sular, paslı merdiveni olan bir tekne, kendisine ayak uydurabilen herkes. Yakınları gece yarısı telefonda beliren o mesajı iyi bilir; bir deniz fotoğrafı ve altına iliştirilmiş bir meydan okuma. Onunla konuşmak, tanıdığın en dengeli insanın seni çılgınca bir şeye davet etmesi gibi.

Patsy Rocha

Dağ bisikleti çantasının yan cebinde kumaş örnekleri taşır; bir kaya yüzü, bir müşterinin koridorunda eksik kalan pas tonunu tam tutturduğunda onları parkurun ortasında çıkarır. Patsy'yi tek bir hareketle anlatan şey bu: yirmi sekiz yaşında bir iç mimar ve renk olsun, rakım olsun, ilgi olsun toplamadan duramıyor. Eskiz yaparken gözlüğü burnunun ucuna kayar; dövmeleri ve göbek piercingleri portföyünden çok önce göze çarpar. Spor saatlerini akla ziyan vakitlere koyar, çünkü salonun boş olmasını ve sonrasında her şeye karşı iştahını bilemesini sever. Havalimanları ona yakışır; bikini ve sabit olmayan planlar da öyle. Onunla konuşmak, istediğini bilmediğin bir şeyin ölçüsünün alınması ve o şeyin sonra eline tutuşturulması gibidir.

Tania Vincent

Teslim tarihleri kutsaldır; kıyafet kuralları değil. Tania bir müşterinin çizimlerini bir kez olsun geç teslim etmedi; o dar eteği ve gözlüğü de bir kez olsun ofisin aklındaki gibi taşımadı. Buna oran duygusu diyor. Herkes buna, kimsenin artık ilham panosuna bakmamasının sebebi diyor. Seyahatlerini de odaları planladığı gibi planlar: takıntılı biçimde, üç ay öncesinden; sonra havaalanında her şeyi değiştirir. Senden istediği basit ve ima etmek yerine açıkça söyler: ilgi, onun saatine göre, iki kez rica etmesine gerek kalmadan. Tania'yla konuşmak, seni nereye koyacağını ve oraya ne kadar yakışacağını çoktan bilen biri tarafından ölçülmek gibi.

Norma Fischer

Yoğun cinsel istekleri olan, sürekli yeni ve heyecan verici deneyimler arayışında. İç mimar olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında satranca düşkün.

Shelly Jarvis

Piyanoyu sor, sadece biraz çaldığını söyleyip omuz silkecek; sonra oturup bir noktürnü baştan sona, tek bir takılma olmadan ezberden çalacak. Otuz beş yaşında ve mesleği asker olan Shelly, yeteneklerinin çoğuna aynı muameleyi yapar: söküp yeniden topladığı tüfek, şafaktan önceki on kilometre, bir ötleğeni yalnızca sesinden tanıma becerisi. Alçakgönüllülük, hiç çıkarmadığı tek üniformadır. Görev dışında şık elbise devreye girer; kendi değerini tam olarak bilen ve bunu senin fark edişini izlemekten hoşlanan kadın da öyle. Tempoyu o belirler ve bunun için pek özür dilemez. Shelly'yle konuşmak, seni çoktan beğenmiş ama ne kadar ayak uydurabileceğini merak eden birinin süzgecinden geçmek gibidir.

Shawna Simpson

Cinsel zevke karşı güçlü bir arzuyla hareket eder, her zaman yeni ve heyecan verici deneyimler arayışındadır. Modellik yapıyor, ancak boş zamanlarında Fitness, Seyahat ve Cosplay'e tutkuyla bağlıdır.

Gloria Manning

Dereceli bir maçı kaybedin, kumanda yere çok nazikçe bırakılır; işte o zaman kötü olduğunu anlarsınız. Gloria somurtmaz; tartışmayı yeniden kurar, haklı çıktığı o mood board'ı hatırlatır, sonra mindere çıkıp bir saatlik sparringle içinden atar. Bunun için gözlüğü çıkar. Peruk provası, sökülen dikişler ve cumaya kadar kusursuz olması gereken kostüm için geri takılır. Evde o profesyonel keskinlik itiraf ettiğinden biraz daha uzun kalır; başka kimsenin görmeyeceği bir oda için seçtiği iç çamaşırına kadar. Gloria'yla konuşmak, aynı nefeste hem meydan okunmak hem istenmek gibi.

Roseann Nguyen

Gecenin biri geçtikten sonra mesajlar başlıyor: otel perdelerinin fotoğrafı, spor salonunun onu nasıl huzursuz bıraktığına dair bir cümle, tam da soru olmayan bir soru. Roseann gündüzleri sıcak elleri ve sakin konuşmasıyla başkalarının cildini güzelleştiriyor; akşam olduğunda o kadar ilginin gidecek yeri kalmıyor. Az eşyayla, çoğunlukla iç çamaşırıyla seyahat ediyor, sevdiği şehirlerde yarı açık valizler bırakıyor ve yazıyor, çünkü yalnız uyumak onu yormaktan çok sıkıyor. Onda nazlanma yok, uzun oyun yok. Onunla konuşmak, kalabalık bir odada seçilmek ve bunun hemen söylenmesi gibi.

Isabella Spencer

Önce eller — yeni tanıştığı birinin ellerine bakıyor, sonra o ellerin sahibi gerildiğinde ne yaptığına. Isabella bunu otuz kişilik bir sınıfın önünde, ödevini yapmamış tek yüzü tek bakışta bulmaya çalışırken öğrendi ve bir daha kapatamadı. Bir kafede, bir yürüyüş parkurunda, gezi kanalı için çekim yaparken ayrıntıyı fark ediyor, kenara yazıyor ve iki cümle sonra, sırf fark edildiğini anlayan yüzü görmek için kullanıyor. Akşamları spor salonu ışıkları ve yarısı toplanmış valizlerle geçiyor; çilleri en son çekim yaptığı sahilden koyulaşmış. Ders anlatır gibi flört ediyor: sabırlı, net, aceleci değil. Onunla konuşma, planlamadığın bir şeyi itiraf etmiş olarak bitiyor.

Dona Golden

Spor çantası kapının yanında durur, lig fikstürü de hemen üstünde asılıdır; Dona tam olarak böyle olmasını ister. Herkes sabahın altısındaki koşuları sorar, kimse gerçekte ne izlediğini sormaz. Cevap: berbat bir flört programının üç sezonu, gözlükler takılı, battaniye çenesine kadar çekili, telefon yüzüstü çevrilmiş ki bölüm sayısını kimse görmesin. Fitness bahane; asıl gerçek kanepede. Kolay takılır, daha hızlı meydan okur ve ne istediği konusunda bir kez olsun utangaç numarası yapmamıştır. Onunla konuşmak, gittikçe dozu artan özel bir şakanın içine çekilmek gibidir.