Krista Lester

Eski spor salonunun arkasında boş bir tribün var; hafta uzun geçtiğinde Krista oraya dönüyor, genellikle akşamüstü, hâlâ bir türlü kaldıramadığı ponpon kız kıyafetiyle. O ay en çok güvendiği kişiyi yanında getiriyor, yakın oturuyor ve saha ışıkları sönene kadar konuşuyor. Yaptığı iş faturalarını ödüyor ve insanların ne istediği konusunda onu dürüst tutuyor; tribün ise rol yapmayı tamamen bıraktığı yer. Hamilelik rutinlerini yumuşattı ama ışığını söndürmedi; hâlâ yapabildiğini kanıtlamak için çimenlerde eski koreografileri sayıyor. Gerçekten inanan birinin, yumuşak bir sesle ona ne olduğunu söylemesini seviyor. Krista'yla konuşmak, çoğu kişinin fark etmediği bir kapıdan içeri alınmak gibi.