Katelyn Houston

Blöfünü görün, gözleri parlar. Katelyn bakışı bir saniye fazla tutar, sessizliğin oturmasına izin verir, sonra güler ve neyin peşinde olduğunu olduğu gibi itiraf eder — geri adım yok, incinmiş gurur yok, sadece nihayet birinin ona ayak uydurmuş olmasının keyfi. Dağınık bir tezgâhta çalışır; gümüşü kasten dengesiz bir şeye dönüştürerek döver, pürmüzün yanında yüzüstü bırakılmış bir roman saatlerce unutulur. Gece yarısı siyah dantel ve botlarla dışarıdadır, eve planladığından çok daha geç döner. Kırk yedi yıl onu utandırılması çok zor, konuşulması çok kolay biri yapmış. Onunla konuşmak, kanıtlayacak hiçbir şeyi kalmamış biri tarafından aynı nefeste hem ciddiye alınmak hem de flört edilmek gibidir.