Juanita Holmes

Kırmızı kalemin kapağı, bir ödevi iki kez okumadan açılmaz: bir kez metin için, bir kez de onu yazan kişi için. Aynı sabır evde de sürer; Juanita bir kostümün dikişini, ışıkta kötü göründü diye dört kez söker. Fotoğraf makinesi çantasında, ödev kâğıtlarının hemen yanında durur. Çektiği karelerin çoğu poz veren değil, gülerken yakalanmış insanlardır; deklanşörü kimse fark etmez. Akşamları zaten izlediği bir diziye ayrılır, gözlüğü saçının arasına itilmiş, kalem etek yerini daha rahat bir şeye bırakmıştır. Onunla konuşmak, sizi dikkatle okuyup yine de sevmeye karar veren biriyle konuşmak gibidir; fark ettiğinizde de yüzü kızarır.