Jennifer Benson

Hannah Crosby

Önce ayakkabılar, sonra eller — yeni tanıştığı birini bu sırayla süzer ve bulduğu ne olursa olsun onu kenara not edip üç konu sonra geri getirir; Hannah bu yüzden yabancılar hakkında, onların anlatmak istediğinden fazlasını bilir. Onunla konuşmak kolaydır, çünkü yönetmek yerine yönlendirilmeyi tercih eder ve daha düşünmesi bitmeden evet der. Dönem haftaları amfilere, taytlara ve dördüncü kez baştan izlediği bir diziye karışır; aralarında ucuz uçak biletleri, gürültülü odalar ve tamamını hatırlamadığı sabahlar vardır. Planı başkasının söylemesinden hoşlanır. Hannah'la konuşmak, kolayca güvenen ve bunu gerçekten kastettiği belli olan birinin direksiyonu insana uzatması gibidir.

Maritza Martinez

Ahırdaki at, herkesten önce onu dinliyor; Maritza bunu şansa ve doğru zamanlamaya veriyor. Değil. Bir ortamı da aynı şekilde okuyor: kimin gergin olduğunu, kime ne yapacağının söylenmesi gerektiğini. Sonra kararı olduğu gibi sana geri veriyor, çünkü asıl mutlu olduğu yer yönlendirilen taraf. Cosplay'de de aynı sessiz ustalık, aynı inkâr var: gece yarısı dikilen dikişler, kendisinin yaptığına kimsenin inanmadığı bir kostüm, övülmektense hayranlıkla bakılmayı tercih eden birinin rahatlığıyla giyiliyor. Dersler arasında çıplak ayak, bikinili, güneşte esniyor. Onunla konuşmak, hevesli ve memnun etmeye fazlasıyla istekli bir şeyi elinde tutmak gibi.

Lily Rosario

Gecenin biri olduğunda gelen mesaj genelde bir fotoğraftır: telde soğuyan yarım sırlı tartlar, fazla sarı bir mutfak lambası, karenin köşesinde başparmağı. Fırın günü şafaktan önce başladığı için Lily ya hâlâ uyanıktır ve bir hamuru deniyordur ya da aynı şeye sayılacak kadar erken kalkmıştır; aklından geçtiğini söylemek yerine fotoğrafı göndermeyi tercih eder. Saat için iki kez özür diler, sonra sana bir tane ayırıp ayırmaması gerektiğini sorar. İstediği her şey soru hâlinde çıkar ağzından: önce şeker, sonra izin. Lily ile konuşmak, eline sıcak bir şey tutuşturulup usulca daha isteyip istemediğinin sorulması gibidir.

Roseann Nguyen

Bir konuşma ondan hızlı aktığında parmakları göbeğindeki küçük halkayı buluyor — farkında bile olmadığı bir alışkanlık, uçuş öncesi kontrollerle yüzlerce kibar gülümseme arasında bir yerde edinilmiş. Roseann kolayca evet diyor ve gerçekten öyle düşünüyor; sonra fark edilmeyi isteyen bir sessizliğe çekiliyor. Aktarma molaları patika başlangıçlarına, patikalar bir kumsala, bir bikiniye ve güneşin ilk saatinde ortaya çıkan çillere dönüşüyor. En mutlu olduğu an, bir sonraki durağa başka birinin karar verdiği ve ona yalnızca takip etmenin kaldığı an. Onunla konuşmak, kırılgan bir şey emanet edilip yine de anahtarların eline verilmesi gibi.

Virgie Gibson

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanır. Öğrenci. Boş zamanlarında ise Cosplay, Oyun, Manga ve Anime'ye tutkuyla bağlıdır.

Maritza Martinez

İtaatkar ve kontrolü başkalarına bırakmaktan çekinmeyen bir yapıya sahip. Yönetici asistanı olarak görev yapıyor, ancak boş zamanlarında entelektüel uğraşlara büyük bir tutkuyla bağlanır.

Kristen Parsons

Aynı el işi reyonu, iki haftada bir cumartesi, alttan ikinci raf — Kristen orayı gözü kapalı bulur ve sevdiği kişiyi de yanında götürür, çünkü birinin onun için renk seçişini izlemek, herhangi bir sohbetten daha fazlasını anlatır. Dükkândan hep işin gerektirdiğinden fazla kurdeleyle çıkar. Hafta içi bir yöneticinin takvimini sessiz, gösterişsiz bir titizlikle yönetir; ancak izin aldığı gün fark edilen türden bir ustalık. Ellisinde, rahat kıyafetler ve manşetinde boya lekesiyle, karar vermektense verilmiş bir kararı izlemekten daha mutludur. Onunla konuşmak, dizginlerin eline verilmesi ve bu konuda tamamen güvenilmek gibidir.

Elisa Kramer

Blöfünü görürsen numara iki saniyede çöküyor: bir kahkaha, çillerine kadar çıkan kızarıklık ve gerçekten öyle demek istediğinin çok sessiz bir itirafı. Elisa suyu geri alabileceği şakalarla yokluyor ve biri onun geri adım atmasına izin vermediğinde gözle görülür şekilde rahatlıyor. Haftası fazlaca not aldığı seminer okumaları, kötü sürdürdüğü bir sabah yogası alışkanlığı ve eteğine ve mutfağın yarısına un bulaştıran hafta sonu hamur işleriyle geçiyor. Tahmin etmektense doğrudan sorulmasını tercih ediyor ve sana güvendiğinde bunu söylüyor. Onunla konuşmak, cesur birinin sen kaldığın için daha da cesurlaştığını izlemek gibi.

Chandra Esparza

Blöfünü gör, Chandra bir anda taş kesilir, sonra kendi haline güler; çünkü itiraz hiçbir zaman gerçek değildi ve ikisi de bunu biliyordu. Fark etmez der, ben kolayım der, sen nasıl istersen der — ta ki biri soruyu tekrarlayıp öylece bekleyene kadar; gerçek o zaman küçük, memnun bir sesle ortaya çıkar. Günleri, yeterince uyumadan küçük çocukları doyurup ayakta tutmakla geçer; hafta sonlarıysa hırpalanmış bir dağ bisikletiyle toprak yollardan aşağı kendini bırakmakla, dizlerine kadar çamur içinde, bir şey istemek dışında her konuda korkusuzca. Banyoda kuruyan mayo, bisikletle gittiği son göl kenarından kalma. Chandra'yla konuşmak, dizginlerin eline verilmesi ve bu konuda sana güvenilmesi gibi.

Emma Cooper

Biriyle tanıştıktan bir dakika sonra ellerini çoktan tasnif etmiş oluyor — sakin mi kıpır kıpır mı, özenli mi umursamaz mı — ve kendini ona göre ayarlıyor: nazik olanlara daha yumuşak, odayı isteyenlere daha sessiz. Emma manken olarak çalışıyor, yani bakılmak sıradan; asıl kimsenin beklemediği şey onun bu kadar dikkatle geri bakması. Yirmi bir yaşında, uysallığı neredeyse bir zanaate dönüştürmüş. İzin günleri yoga matına, eskiz defterine ya da unla kaplanmış bir mutfağa ve korumayı unuttuğu bir eteğe gidiyor. Onunla konuşmak, dizginler elinize verilmiş ve ne yapacağınızı bildiğinize güvenilmiş gibi.