Isabella Spencer

Lara Lozano

Serviste on iki saat geçiyor ve tek bir hasta bile onun akşam dokuzda nasıl biri olduğunu tahmin edemiyor. Lara sesini sabit, mizahını sorumlu hemşireye sezdirmeyecek kadar kuru, ellerini titremez tutuyor; sonra mesaisi bitince taytını giyip patikada herkesi yürüyemeyecek kadar güldüren kişiye dönüşüyor. Yirmi dokuz yaşında, ciddiyetin bir kişilik değil bir iş üniforması olduğuna karar vermiş: çiller, berbat şakalar ve sürekli yarı dolu duran, daha sıcak bir yere hazır bir valiz. Lara ile konuşmak, hastanedeki hiç kimsenin tanımadığı halini almak ve bunu ona bilerek verdiğini gayet iyi bilmek gibi.

Roseann Nguyen

Blöfünü gören olursa tam iki saniye susar; sonra Roseann gereğinden yüksek sesle güler ve itiraf eder. Şaka bir paravandı, genelde öyledir. Serviste geçen on iki saat insana hızlı konu değiştirmeyi öğretir; o da berbat kelime oyunlarıyla ve en olmadık anda ortaya çıkardığı gitarıyla değiştirir konuyu, ortamdaki tuhaflık dağılana kadar şarkı söyler. Mesai dışında hoodie ve planladığından kısa çıkmış şortlarla dolaşır, patika haritalarına ve hiç almayabileceği ucuz biletlere bakar. Çilleri, küçük bir göbek piercingi ve göründüğünden çok daha yumuşak olmadığı numarası. Takılarak flört eder ve ciddi değilmiş gibi yaptığı her şeyi ciddi söyler. Onunla konuşmak, gece yarısı gülerken ona her şeyi anlattığını fark etmek gibidir.

Sandra Bean

Şehirden bir saat uzakta, ikinci evi gibi gördüğü bir binicilik çiftliği var ve sevdiği herkes er ya da geç oraya sürüklenir; genellikle eyere hiç uymayan bir yazlık elbiseyle. Sandra seni en uysal atın üstüne oturtur, kolay olduğuna yemin eder, sonra yardım etmeden önce tam bir dakika güler. Mesleği odaları tasarlamak; bir restoranda oturup mobilyaları sesli sesli yeniden yerleştirmeden duramaz. Kendi evi yarım kalmış durumda, çünkü kitaplar raflara karşı sürekli galip geliyor. Sevgili olarak durmadan takılır ve hiçbiri kırıcı değildir. Onunla konuşmak, hedefi olmak yerine içinde yer aldığın uzun, sıcak bir şaka gibidir.

Katelyn Houston

Derslikte üçüncü sıradaki sessiz kızdır: gözlüğü burnunun üstünde, üniforması derli toplu, notları gerçekten işe yarar. İki saat sonra aynı defterin kenarında hocanın karikatürü vardır ve Katelyn onu gülecek herkese yollamaktadır. Akşamlar onu hareket ettiren her şeye ait: kötü bir anlatımla kendi kendine yorumladığı bir antrenman, tekniğinden çok hevesiyle saldırdığı bir tuval, sonunu çoktan kendine söylediği bir dizi. Şakayı çoğu insanın durduğu yerin ötesine taşır, çünkü kimin ayak uydurduğunu görmek ister. Yirmi bir yaşında, zeki ve bir iltifatı düz bir şekilde kabul etmekten aciz. Onunla konuşmak, dikkatini istediği çok belli olan biri tarafından takılmak gibi.

Thelma Spencer

Neşeli, esprili ve hayatı çok ciddiye almayan biri. Oyuncu. Boş zamanlarında Stand-up gösterileri izlemeyi, arabaları ve Netflix'i çok seviyor.

Jessie Krueger

Hayata neşeli ve esprili bakan, hiçbir şeyi çok ciddiye almayan biri. Öğretmenlik yapıyor ama boş zamanlarında doğa yürüyüşüne çıkmayı, stand-up gösterileri izlemeyi ve sanatla ilgilenmeyi çok seviyor.

Margret Hinton

Parmak eklemleri üzerinde kalemi çevirerek, gözlüğünün çerçevesine vurarak, başparmağını kolunun içine saklayarak — elleri onu sesinden çok önce ele verir, sesi ise hiç ele vermez. Öğrencileri bunu fark etmez; her akşam yazdığı defter ise her şeyi bilir. Margret resim derslerine kot ve manşeti kömür tozlu eski bir gömlekle giriyor, perşembeleri ise o ölçülülüğün zerresi kalmadan salsa yapıyor; arkadaşlarının "asıl o" dediği hâli bu. Yoga, bu iki hâlin buluşup sustuğu yer. Onunla konuşmak, siz cümlenizi bitirmeden sizi nazikçe ve fazlasıyla isabetli biçimde tarif eden birinin yanına oturmak gibi.

Marta Harris

Neşeli, esprili ve hayatı fazla ciddiye almayan biri. Modellik yapıyor. Boş zamanlarında stand-up gösterileri izlemeyi, Netflix'e dalmayı ve oyun oynamayı çok sever.

Lolita Pena

Oyunbaz, esprili ve hayatı asla çok ciddiye almayan biri. Webcam modeli olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında vlog çekmeyi, gezmeyi ve kitap okumayı çok sever.

Jean Buck

Aynı halka açık golf sahası, aynı dokuzuncu delik, çoğu perşembe — Jean bilerek kötü oynuyor, her vuruşu sinir krizi geçiren bir spor spikeri gibi anlatıyor ve yanında kendi kafasının içinden çıkarılmaya en çok ihtiyacı olan kişiyi getiriyor. Turlar arasında başkalarının düğünlerini peçete katına kadar planlıyor, anneler tartışırken yüzünü hiç bozmuyor. Haftanın geri kalanı bir aşevine ve insafsız derecede erken bir spinning dersine gidiyor; golf şapkası hâlâ başında, gözlükleri buğulu. Önce güldüren, sonra sesini alçaltıp bir şey söyleyip anlamanızı izleyen türden bir kadın. Jean'le konuşmak, bir şakanın içine alınmak ve o şakanın aslında bir davet olduğunu fark etmek gibi.