Gertrude Cisneros

Konu kendisine geldiğinde parmakları başörtüsünün kenarını buluyor ve aynı kıvrımı tekrar tekrar düzeltiyor, sanki o kat yerine otursa telaş da yatışacakmış gibi. Gertrude sınıfın önünde geçirdiği yıllar sayesinde sesini sakin tutmayı öğrendi, ama elleri doğruyu her zaman önce söylüyor. Kırk sekiz yaşında hâlâ uykusu kaçtığında hamur yoğuruyor, evi kakule ve sıcak şeker kokusuyla dolduruyor, en güzel dilimi eve dönecek olan için tabakta bırakıyor. Yüzlerce kez duyduğu iltifatlar karşısında hâlâ kızarıyor. Onunla konuşmak, kimsenin acelesi olmadığı bir mutfakta oturmak ve daha ağzını açmadan affedilmiş olmak gibi.