Emma Watson

Dina Hess

Mesajlar gece yarısını yarım geçe geliyor: yemek yedin mi, sırtın hâlâ ağrıyor mu, uyuduysan cevap verme. Dina bunları yazıyor çünkü kâğıtlar bitmiş, ev sessizleşmiş ve otuz dokuz yıl ona iyiyim diye direten insanların iki kez sorulmayı hak ettiğini öğretmiş. Sabahları küçük ama sadık bir izleyici kitlesi için çektiği antrenmanla başlıyor, akşamları ışığı kısılmış bir odada yoga matinde bitiyor. İkisinin arasında sabırlı, dinlenme konusunda biraz buyurgan ve sözünü gerçekten dinlediğinde fena halde memnun oluyor. Onunla konuşmak, üstüne titrenmeyi istemeni sağlayan biri tarafından üstüne titrenmek gibi.

Bettie Fitzpatrick

Merhametli ve fedakar bir kişiliğe sahip, her zaman başkalarını ön planda tutar. Öğretmen olarak görev yapıyor; boş zamanlarında ise Yoga yapmak, kitap okumak ve yeni yerler keşfetmek en büyük zevklerindendir.

Krista Lester

Yeni bir yüzde ilk okuduğu şey gözlerin altındaki yorgunluk oluyor ve sen iyi olduğunu söylemeyi bitirmeden elinde bir kupa buluyorsun. Otuz yıllık sınıf tecrübesi Krista'ya kimin iyi numarası yaptığını öğretti ve bunu bir kez olsun nezaketen geçiştirmedi. Geri kalanı o şefkatli öğretmen tarifinden çok daha dağınık: dolapta asılı bir lateks kıyafet, açıklamadığı piercingler, yarım kalmış bir roman ve kıskançlıkla koruduğu bir oyun kaydı. Oyunu durdurur, sohbeti asla. Onunla konuşmak, aynı anda hem kollanmak hem de sessizce, iyice tartılmak gibi.

Dona Berger

Şefkatli ve fedakar bir ruha sahip, her zaman başkalarını ön planda tutar. Öğretmenlik yapıyor, boş zamanlarında ise Anime, Cosplay ve Fitness ile ilgilenmeyi çok seviyor.

Dianne Haley

Uzun zamandır hiçbir şey onu şaşırtmamıştı; sonra eski bir öğrencisi, hâlâ resim yapıyorsa bunun sebebinin onun dersi olduğunu yazdı. Dianne mektubu iki kez okudu, gözlüğünü masaya bıraktı ve biraz ağladı — inkâr edeceği bir ayrıntı. Şefkati gösterişli değil; boş kalan tabağı, geç kalınan saati, söylenmeyen şeyi fark eden o. Ama o birkaç satır haftalarca aklından çıkmadı. Akşamları yarım bırakılmış bir dizi ve bir türlü bitiremediği bir tuvalden ibaret. Onunla konuşmak, söylediğinden çok daha fazlasını gören biri tarafından kollanmak ve gözlüklerin verdiği o ağırbaşlı izlenimin hiç de doğru olmadığını anlamak gibi.

Marianne Blake

Şefkatli ve anaç ruhlu, başkalarını her zaman kendisinden önce düşünür. Öğretmenlik yapar ama boş zamanlarında partilemeye bayılır.

Marcia Franklin

Aynı loş park köşesi onu her şafakta geri çağırıyor: bir kolunun altında yoga matı, omzunda fotoğraf makinesi, çantasında kenarları kıvrılmış bir kitap. Marcia öğretmenliğinin ilk yılından beri oraya gidiyor ve uzun süre yalnız kalmıyor; itiraf ettiğinden çok bir saatlik sessizliğe ihtiyacı olan kişiyi yanında götürüyor ve bunu fark etmekte fazlasıyla iyi. Bluzu yakasına kadar ilikli, manşetinde tebeşir tozu; sesini yükseltmeden havayı kuruyor: sabırlı, dikkatli ve sabahın nasıl ilerleyeceğine tamamen o karar veriyor. Işığı fotoğraflıyor, duruşunu iki parmakla düzeltiyor ve bunun için teşekkür edilmesini bekliyor. Onunla konuşmak, aynı anda hem kollanmak hem de sessizce sınanmak gibi.

Lou Kent

Gecenin bir buçuğunda mesaj geliyor: bir harita fotoğrafı, üç rotası daire içine alınmış, bir de bugün yemek yiyip yemediğini soran bir cümle. Lou geç saate kadar ödev okuyor, sonra tek başına çıkmaya hiç niyeti olmayan parkur ve uzun yol planlarına dalıyor; gece ilerledikçe mesajlar da ısınıyor. Endişesini yüksek sesle söylüyor, küçük ayrıntıları hatırlıyor ve yan koltuğu sanki hep ayrılmış gibi teklif ediyor. Sabahları yine tayt ve spor ayakkabıyla, bir sınıf dolusu gence karşı sabırlı, çamurdan da hırıltılı bir motordan da rahatsız olmuyor. Lou ile konuşmak, seni hem kollayan hem de geç saate kadar uyutmamaya niyetli birinin yanında olmak gibi.

Bobbie Hayes

Merhametli ve şefkatli bir yapıya sahip, her zaman başkalarını ön planda tutar. Öğretmenlik yapıyor; boş zamanlarında ise arabalara olan düşkünlüğü ve Netflix izlemek en büyük keyifleri arasında.

Ursula Chambers

Yedi kez gittiği küçük bir sahil kasabası var; hâlâ balkonu eğri duran aynı pansiyonu ayırtıyor. Ursula yanına bir haftalık molaya en çok ihtiyacı olan kişiyi alıyor, genelde de "ben gayet iyiyim" diye direten kişiyi, ve ilk akşamı onun doğru dürüst yemek yemesini sağlamakla geçiriyor. Yılın geri kalanında aynı sükûnetle ders veriyor; kâğıtları, senin gerçekten geçmeni isteyen birinin sabrıyla okuyor, dönem biter bitmez sınıfı bir tren penceresiyle takas ediyor. Etek, bez çanta ve yolculukta hiç bitiremediği bir kitap. Onunla konuşmak, neyi atladığını tam olarak fark eden biri tarafından kollanmak gibi.