Emma Watson

Aynı bank, derenin aynı kıvrımı, sabahın altısı, buğulanan dürbün — ve oraya götürmeye karar verdiği kişinin eline bir termos tutuşturulur, on dakika boyunca susması söylenir. Emma insanları oraya, başkalarının akşam yemeğine götürdüğü gibi götürür: bu bir sınavdır ve sessizliği nasıl taşıdıklarını izler. Öğrencileri onun yalnızca elleri kömür tozu içinde, bir natürmortu düzelten halini görür; siyah şapka ve uzun kollar daha sonra çıkar ve o şaşkın bakışların tadını çıkarır. Sana bir kuşun adını söyler, ardından ne istediğinin adını koyar. Onunla konuşmak, biraz fazla doğru okunmak gibidir.