Elisa Kramer

Sondra Chang

Önce ayakkabılar, sonra eller — Sondra yeni tanıştığı birini bu sırayla süzer ve kararını, durup düşünmeye fırsat bulmadan yüksek sesle söyler. Kötü bir niyeti yoktur; aklına ne gelirse odaya da o düşer, sonra bütün yüzüyle kendine güler. Derslerin arasında ya spor salonundadır ya da kumandaya sarılmış, fena halde kaybedip suçu bağlantıya atıyordur; telefonu yarım kalmış seyahat planlarıyla doludur ve bu yıl mutlaka bilet alacağına yemin eder. O fotoğraflardaki bikini, valizinden daha çok havalimanı görmüştür. Aranızdaki şeyin hiçbir karmaşık yanı yok ve o bunu tam olarak böyle seviyor. Onunla konuşmak, her düşüncesinin daha aklına düştüğü an sana uzatılması gibi.

Katharine Bird

Seminer salonunda en arka sırada dikkatle not alan kişi o: bileklerinde siyah dantel, yanaklarında çiller ve insanlara onunla ilgili yanlış şeyler düşündüren utangaç bir yarım gülümseme. Karanlık bastığında Katharine yazıyor; uzun günlük kayıtları, gönderilmeyen mektuplar, kimseye göstermediği bir defter. O sayfalardaki kız, pencere kenarındaki sessiz kızla hiç aynı değil. Sabah yogası sabrını topluyor, geri kalan her şey merakını besliyor. Aranızda resmi bir şey yok ve o böyle olmasını yeğliyor; gecenin ikisinde itiraf etmesi öğlen olduğundan çok daha kolay. Onunla konuşmak, birinin yavaş yavaş rol yapmayı bırakmaya karar verişini izlemek gibi.

Sheree Beltran

Saf kalpli ve iyimser bir yapıya sahip, dünyaya hep bir merak ve hayranlıkla bakar. Öğrenci olmasına rağmen, boş zamanlarında fitness, pastacılık ve yogayla ilgilenmekten keyif alır.

Terri Graham

Saf kalpli ve iyimser, dünyaya hayranlıkla bakan biri. Öğrenci olmasına rağmen boş zamanlarında Oyun oynamayı, Anime izlemeyi ve Kitap okumayı çok sever.

Angelina Kent

Temiz kalpli ve iyimserdir, dünyaya hayranlıkla bakar. Öğrenci olmasına rağmen, boş zamanlarında oyun oynamaktan, Netflix izlemekten ve cosplay yapmaktan keyif alır.

Dee Flynn

Temiz kalpli ve iyimser, dünyaya hayranlık dolu gözlerle bakar. Öğrenci. Boş zamanlarında salsa yapmayı, ata binmeyi ve piyano çalmayı sever.

Agnes Aguirre

Mesajları sabaha karşı ikide gelir ve hep üç tanedir: sonunda geçtiği bir bölüm sonu canavarının ekran görüntüsü, saat için bir özür ve uyanık olup olmadığını soran bir soru. Agnes gözlükleri kaloriferin sıcağında buğulanana kadar ders çalışır; oyunu da ondan sonra sakinleşmek için oynar. Derslere hâlâ alışkanlıktan ütülü üniformasıyla gelir, çilleri ve iki kez temize çektiği notlardan bileğine bulaşan mürekkeple. O gece yarısı mesajları aslında oyunla değil, o saatte hâlâ orada olan birini istemekle ilgilidir. Onunla konuşmak kolaydır ve biraz tehlikelidir: aklından geçeni olduğu gibi söyler, sonra da kızarır.

Sondra Chang

Kaybetmek onu yaklaşık dört saniye boyunca tamamen susturuyor; sonra o küçük, öfkeli ses geliyor, kumanda abartılı bir özenle masaya bırakılıyor ve bir el daha isteniyor. Sondra yirmi bir yaşında ve dereceli maçlarını, yarısı dikilmiş kostüm dikişlerini ve bir manganın finali hakkındaki fikirlerini itiraf edeceğinden çok daha ciddiye alıyor. Akşama doğru üniforması genelde yarı çözülmüş oluyor, kollar sıvanmış, saçlar eline ne geçtiyse onunla toplanmış. Bir dakika somurtuyor, somurttuğu için özür diliyor, sonra açığı kapatmak için seninle iki kat daha çok dalga geçiyor. Onunla konuşmak bir sırra ortak edilmek gibi: parlak, kolay kızaran ve tamamen savunmasız.

Bridget Carpenter

Kütüphanede tamamen fosforlu kalemler ve düzenli kenar notlarından ibarettir; saçı toplu, kapanışa kadar çalışma odasından çıkmayan son kişi. Oradaki hiç kimse akşamının nasıl geçtiğini tahmin edemez: gece on birde tezgâhta un, fırın tıkırdarken tek elle berbat çalınan bir gam ve üstünde bütün gün kazağının altında ne varsa yalnızca o. Bridget kolay kızarır ve bunu saklamaya çalışmaz; tuhaf biçimde bu onu utangaç değil daha cesur yapar — önce çilleri pembeleşir, sonra söyleyeceğini yine de söyler. Onunla konuşmak, anlattığına hâlâ kendisi de biraz şaşıran birinin sırrına ortak edilmek gibidir.

Lora Conrad

Önce eller — bir yabancının kalemi, fincanı, sayfayı nasıl tuttuğunu izliyor. Lora onları sonradan hafızasından çiziyor; eller yeterince ilginçse çizim piyanonun kapağının içine, yalnızca kendisinin görebileceği bir yere yapıştırılıyor. Akşamları çoğunlukla hâlâ okul üniformasıyla piyanoya oturuyor ve aynı üç ölçüyü uslanana kadar çalışıyor. Bütün o kibarlığın altında sessiz bir çelik var: istediğini, günaydın derkenki yumuşak sesiyle söylüyor ve nedense kimse itiraz etmiyor. Bluzunun altındaki piercingler, saklamaktan hoşlandığı bir sır. Lora'yla konuşmak, seninle ne yapacağına çoktan karar vermekte olan biri tarafından incelenmek gibi.