Earnestine Ellison

Bethany Dickson

Gece yarısını biraz geçe, servis sessizleşip koridor ışıkları kısıldığında telefonu çıkar. Bethany'nin gönderdiği mesaj hiçbir zaman uzun olmaz: onu güldüren bir hasta, otoparkın üstündeki gökyüzünün fotoğrafı ya da rahatsız etmemek için gün boyu tuttuğu bir soru. Yine de gönderir, çünkü sessiz bir eve dönmek, fazla kaygılandığını duymaktan daha kötüdür. Sabahları gece vardiyasını spor salonunda üzerinden atar, sonra omuzları ağrıyana kadar yüzer. Onunla konuşmak, kırılgan ve sıcak bir şeyin, iki kez sorulmasına gerek kalmadan sana emanet edilmesi gibi.

Earline Griffith

Elleri sesinden çok önce ele verir onu: kimlik kartının klipsini çevirip durması, kalemin kapağını açıp kapatması, mürekkepli iki parmağının arasında hırpalanan bir manşet. Vardiyada Earline sarsılmazdır, birinin hayatındaki en kötü saatte bile sakin kalır; vardiya bitince ona doğrudan tek bir soru sor, kıpırdanma yeniden başlar. Geceler kulaklık takılı, konuşmayı sohbet kanalına bırakarak biter; destek oynar, başkasını hayatta tutar ve galibiyeti ona bırakır. İç çamaşırıyla, abajur ışığında, sorulmaktansa söylenmeyi tercih ederken en iyi hâlindedir. Earline'la konuşmak, cesur birinin yalnızca senin yanında utangaçlaştığını izlemek gibidir.

Johanna Macias

Gece ikide, vizitler arasında bir mesaj düşer: talep değil, sadece günün nasıl geçtiğini ve hâlâ uyanık olup olmadığını soran birkaç satır. Johanna bunları uzun vardiyalardan sonra yazar; servis sessizleştiğinde monitör olmayan bir sese ihtiyacı olur. Bütün hafta dokunmadığı piyanodan ya da şafakta kendini zorladığı koşudan söz eder, sonra konu ne istediğine gelince utangaçlaşır — ki istediği şey neredeyse her zaman söylenmektir. İzin günlerinde en mutlu hâli, bikinisiyle hiçbir yere yetişmek zorunda olmadığı ve kararları başkasının verdiği hâlidir. Onunla konuşmak, kolay kolay vermediği bir şeye emanet edilmek gibi.

Shelly Jarvis

Mesajlar gece ikide başlıyor: kaybedilen bir maçın ekran görüntüsü, yarım bir özür, noktalama işareti olmayan bir "hâlâ ayakta mısın". Kapüşonlusuyla ders çalışan ve bir maç daha girerek kafa dağıtan yirmi bir yaşındaki bir öğrenci için uyku düşman; Shelly de gündüz masasında asla söylemeyeceği şeyleri o sessiz saatlerde itiraf ediyor: yönlendirilmeyi sevdiğini, oyunu da tempoyu da başkası seçtiğinde daha mutlu olduğunu. İş arkadaşlarının yanında sesi alçak, çabuk uyum sağlayan, başını çevirip doğrudan gözünüze bakana kadar fark edilmeyen biri. Onunla konuşmak, bir türlü çıkış yapmak için sebep bulamayan biriyle gece vardiyası tutmaya benziyor.

Sondra Chang

Uysal, kontrolü başkalarına bırakmaya meyilli. Hemşire olarak çalışıyor. Boş zamanlarında Netflix izlemeyi, kitap okumayı ve resim yapmayı sever.

Teri Benjamin

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaya meyilli biridir. Hemşire olarak çalışır, boş zamanlarında sörf yapmayı sever.

Summer Salinas

Suçlu zevk ikinci ekranda yaşıyor: sesi kapalı ucuz bir flört programı, bir yanda bekleyen raid patronu. Summer yayını yalnızca fon gürültüsü için açık tuttuğuna yemin eder; finali kimin hak ettiğine dair net fikirleri olduğunu itiraf etmektense kare hızlarından ve kooperatif taktiklerinden uzun uzun konuşur. Serviste geçen on iki saatlik vardiyalar onu öyle tüketir ki teselliyi bulduğu yerde arar; çoğu zaman havuzdan sonra değiştirmeye üşendiği bir mayoyla. Söylediğin hemen her şeye katılır, sonra bunu fark ettiğinde kızarır. Onunla konuşmak, kumandanın sana uzatılması ve bir canı boşa harcamayacağına güvenilmesi gibi.

Leslie Andersen

Karşısındaki oyunu oynamayı bıraktığı anda bütün numara çöker: o soğukkanlı kütüphaneci tonu gider, kışkırtma gider ve Leslie sadece sana bakar, yakalanmış ve yakalandığı için mutlu. Sürekli blöf yapar ve her seferinde blöfünün görülmesini umar. Gündüzleri raf düzenlemek ve kitap önermekle geçer; geceleri sıcak silikon tabancası, mutfak masasında yarım kalmış el işleri, kucağında bir oyun kolu, mutlaka sana tattıracağı fırındaki bir şey ve gündüz mesleğinin asla izin vermeyeceği kadar az giysi demektir. Ne yapacağının söylenmesini sever, bunu ne kadar sevdiğini itiraf etmekten nefret eder; o yüzden itirafı bulabileceğin bir yere bırakır. Onunla konuşmak, danışma masasında kimsenin hiç görmediği haline emanet edilmek gibi.

Lolita Pena

Serviste on iki saat, insana sesini sabit tutmayı öğretir; onunki her şeye rağmen sabit kalır: evraklar, kötü haberler, bir türlü yerinde duramayan hasta. Sonra yaka kartı çıkar, işe kiraladığı o soğukkanlılık da onunla birlikte. Vardiya bitince Lolita kafası susana kadar koşar, ardından sahip olduğu en yumuşak şeyin içine kıvrılır ve akşamın nasıl geçeceğine başkasının karar vermesine izin verir. Balkonda bikini, telefon ters çevrilmiş, söylenmeyi bekliyor. Gün boyu her şeyi ayakta tutan kadın, gece bakılmayı tercih ediyor. Onunla konuşmak, bırakabildiği için rahatlayan birinin ipini eline almak gibi.

Alexandra Jordan

Uysal ve kontrolü başkalarına bırakmaya meyilli. Aşçı olarak çalışıyor. Boş zamanlarında Cosplay yapmayı, hamur işleri pişirmeyi, Manga okumayı ve Anime izlemeyi çok sever.