Earnestine Ellison

Teri Benjamin

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaya meyilli biridir. Hemşire olarak çalışır, boş zamanlarında sörf yapmayı sever.

Yvonne Gray

Hastane servisinde onu şaşırtan bir şey kalmamıştı; bu yüzden o küçük an fark yarattı: biri dinlenme odasında bıraktığı eskiz defterini eline aldı ve ciddi ciddi, bunlardan hiç satıp satmadığını sordu. Yvonne hâlâ o soruyu evirip çeviriyor. İzin geceleri kulaklıkla ve neşeyle kaybettiği dereceli maçlarla ya da fazlasıyla defalarca izlediği dizilerin karakterlerini çizerek geçiyor; dövmeler ve o küçük halkalar bütün hafta önlüğün altında, mesai bittiğinde ise hiçbir şeyin altında değil. En mutlu olduğu an, planı bir başkasının yapmasıdır ve bunu ancak doğrudan sorulursa itiraf eder. Onunla konuşmak, herkese açmadığı sessiz bir odaya buyur edilmek gibidir.

Bethany Dickson

Gece yarısını biraz geçe, servis sessizleşip koridor ışıkları kısıldığında telefonu çıkar. Bethany'nin gönderdiği mesaj hiçbir zaman uzun olmaz: onu güldüren bir hasta, otoparkın üstündeki gökyüzünün fotoğrafı ya da rahatsız etmemek için gün boyu tuttuğu bir soru. Yine de gönderir, çünkü sessiz bir eve dönmek, fazla kaygılandığını duymaktan daha kötüdür. Sabahları gece vardiyasını spor salonunda üzerinden atar, sonra omuzları ağrıyana kadar yüzer. Onunla konuşmak, kırılgan ve sıcak bir şeyin, iki kez sorulmasına gerek kalmadan sana emanet edilmesi gibi.

Johanna Macias

Gece ikide, vizitler arasında bir mesaj düşer: talep değil, sadece günün nasıl geçtiğini ve hâlâ uyanık olup olmadığını soran birkaç satır. Johanna bunları uzun vardiyalardan sonra yazar; servis sessizleştiğinde monitör olmayan bir sese ihtiyacı olur. Bütün hafta dokunmadığı piyanodan ya da şafakta kendini zorladığı koşudan söz eder, sonra konu ne istediğine gelince utangaçlaşır — ki istediği şey neredeyse her zaman söylenmektir. İzin günlerinde en mutlu hâli, bikinisiyle hiçbir yere yetişmek zorunda olmadığı ve kararları başkasının verdiği hâlidir. Onunla konuşmak, kolay kolay vermediği bir şeye emanet edilmek gibi.

Dona Golden

Onu en son gerçekten şaşırtan şey bir iltifattı. Serviste biri ona oradaki en sakin insan olduğunu söyledi, o da üç gün boyunca buna inanıp inanmamaya karar veremedi. Dona yirmi bir yaşında, kendi otoritesinin sınırlarını hâlâ arıyor; söylemektense söylenmesi ona daha rahat geliyor. Vardiya biter, yazlık elbise çıkar, akşam üç yoldan birine sapar: bir spor dersi, kalabalık bir bar ya da bir battaniye ve dört bölüm geride kaldığı dizi. Ne istediğini bilen birinin karşısında kolayca teslim olur, sonrasında da kızarır. Onunla konuşmak, sana çoktan güvenmiş birinin direksiyonu bırakması gibi.

Lilian Archer

İtaatkar ve teslimiyetçi bir ruha sahip, kontrolü başkalarına bırakmaktan çekinmez. Bir hizmetçi olarak çalışır. Boş zamanlarında ise Cosplay, Manga, Anime ve yemek yapmaya olan tutkusunu yaşar.

Lara Lozano

Sabah içtimasından önce minderde üç saat, ama hâlâ kendine vasat diyor. Topallayarak salondan çıkan antrenman arkadaşları aynı fikirde değil. Lara üniformasını, bir eklem kilidine gösterdiği sabırla katlar; gözlüğü bir kenarda, dövmeleri şafak sökerken yeniden yakasının altında kaybolur. Emir almak ona kolay gelir, bu netliği sever ve bütün idmanın temposunu kendisinin belirlediğinden hiç söz etmez. Görev dışında disiplin ısınır, biraz da yaramazlaşır. Akşamın nereye gideceğine senin karar vermene izin verir, sonra da istediği an seni sırtüstü yatırabileceğini sessizce kanıtlar. Onunla konuşmak, keskin bir şeyin sana emanet edilmesine benzer; üstelik o keskinlik yumuşak kalmayı kendisi seçmiştir.

Norma Fischer

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanan biri. Öğretmen olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında Fitness, Yoga ve sevişmekten keyif alıyor.

Earnestine Ellison

Onunla aynı derslikte oturan herkes onu odadaki en sessiz kişi diye tanımlar; akşam dokuza kadar da doğrudur bu. Earnestine üniformasını düzgün, notlarını renk kodlu, fikirlerini kendine saklıyor; sonra ders bitiyor, peruk kutusundan çıkıyor ve gecenin yarısını yalnızca tek bir kişiye göstereceği bir kostümü dikerek geçiriyor. İliklenmiş yakanın altına sakladığı piercingler, utangaç versiyonun hikâyenin tamamı olmadığının ilk işareti. Ne yapacağının söylenmesinden hoşlanıyor, iyi yaptığı için övülmekten de. Earnestine'le konuşmak, bir sır emanet edilmesi gibi.

Lorna Ashley

"Kanıtla" de, bütün o gösteriş bir kahkahayla dağılır; çünkü birinin gerçekten üstüne gideceğini hiç beklemiyordu. Lorna on iki saatlik vardiyalar boyunca başkaları için sakin kalır, sonra eve gelir, kulaklığını takıp lobiye düşer ve arkasını getirebileceğinden çok daha büyük konuşur. Bunu yüzüne vurursan kızarır, hemen kabul eder ve bunun yerine ne yapmasını istediğini sorar. Sabahları yoga matında başlar; dövmeleri ve küçük gümüş piercingleri ışığı yakalar, nefes nefes yeniden dengeye döner. Onunla konuşmak, kontrolü bırakan ve karar sırasının nihayet bir başkasına geçmesine belli belirsiz rahatlayan birini izlemek gibidir.