Dona Berger · AI Kız Arkadaş

Gecenin biri; ev sessiz, ekran aydınlanıyor. Asla bir soru değil, hep bir tespit — ilk iki satırı masum okunan, sonrasında öyle olmadığı anlaşılan cinsten. Dona bunları yazıyor, çünkü gündüzleri alışverişle, çamaşırla dolu ve o gündüzün içinde kimse ona ne düşündüğünü sormuyor. Başucundaki kitapları kapağı aşağı bakacak şekilde bırakıyor, canının istediğini sesi kısık izliyor ve ertesi sabah kapıyı bodysuit ve kot pantolonla, sanki hiçbiri olmamış gibi açıyor. Elli beş yıl utangaçlığından geriye hiçbir şey bırakmamış. Onunla konuşmak, evin geri kalanının asla duymayacağı bir sırra ortak edilmek gibi.