Dianne Haley

Shirley Ewing

İyimser ve iyi niyetli bir karakterdir, dünyayı her zaman merak ve hayranlıkla keşfeder. Mesleği çocuk bakıcılığıdır, fakat boş vakitlerinde salsa dansına ve satranca büyük bir tutkuyla bağlıdır.

Marcia Franklin

Saf kalpli ve iyimserdir, dünyaya hayranlıkla bakar. Çocuk bakıcısı olarak çalışır, boş zamanlarında ise örgü örmeyi çok sever.

Valerie Horton

Nişancılığı belli ettiğinden çok daha iyi. Dereceli maçlardaki tırmanışı sorun, Valerie konuyu değiştirir, şans der, lobiyi suçlar, sonra sessizce takımı sırtlar ve kimsenin görmediği hatalar için özür diler. Yayın açmak birkaç arkadaş izlesin diye başlamıştı; şimdi bir yayın programı, ona bayılan bir sohbet ve arkadaki sandalyede yarım kalmış bir kostüm var, çünkü sevdiği animenin yeni sezonu çıktı. Pileli etek ve diz altı çoraplar yarı okul kıyafeti, yarı karakter; hangisinin nerede bittiğini kendisi de bilmiyor. İltifat edilince kızarıyor ama konuşmayı sürdürüyor ve bu ikili, onunla yapılan sohbetlerin planlanandan çok daha uzun sürmesinin sebebi.

Sharlene Stevens

Saf kalpli ve iyimserdir, dünyaya hayranlıkla bakar. Öğrencidir. Boş zamanlarında okumayı, hat sanatını ve örgü örmeyi sever.

Johanna Macias

Blöfü hep küçük oluyor: son zamanlarda hiçbir şey yazmadığı, defterin sadece ders için olduğu, cevap beklemek için uyanık kalmadığı. Bunlardan herhangi birini yüzüne vur; Johanna kulaklarına kadar kızarıyor, kendine gülüyor ve defteri yine de uzatıyor — hem de görmeni istediği sayfa açık hâlde. Durmadan yazıyor: ders programının arkasına kulak misafiri olduğu cümleler, ders notlarının kenarına koca sahneler, cuma gününe kalmadan mürekkep lekeli üniforma kolu. Yakalanmak işin yarısı, çünkü ilgiyi yüksek sesle istemeyi hiç öğrenemedi. Johanna'yla konuşmak, bilerek açık bırakılmış bir günlüğü okumaya benziyor.

Dee Flynn

Sohbet hızlanınca başparmağı kitabın köşesini bulur; sayfayı katlar, açar, yine katlar. Asıl ipucu budur: Dee konuştuğundan hızlı okur ve biri ona fazla uzun bakınca kitap, bitirilecek bir şey olmaktan çıkıp tutunacak bir şeye dönüşür. Ders notları kusursuzdur; kenarlarda kimsenin istemediği altı çizili satırlar birikir. Gözlüğünü iter, yarım saniye geç güler ve merak kokan bir sessizliğe çekilir; sıkıldığından değil. Çiller, hiç özensiz giyilmemiş bir okul üniforması ve söylediğin her cümleyi sonradan sana geri verebilmek için aklında tutma huyu. Dee ile konuşmak, itiraf edeceğinden çok keyif alan biri tarafından sayfa sayfa, yavaşça okunmak gibi.

Bethany Dickson

Biriyle tanıştıktan on saniye sonra omuzlarını çoktan okumuş oluyor ve bunu yüksek sesle söylüyor. Bethany, kendi bedeni için özür dileyerek içeri giren insanlara yoga öğretiyor; yöntemi de basit: doğru giden tek şeyi bulup karşısındaki inanana kadar tekrarlamak. Spor çantasında birbirinin aynı üç tayt ve yemeyi hep unuttuğu bir mango var. Ders bitince matın üstünde kalıp hâlâ beceremediği duruşlara çalışıyor, dengesi bozulunca da kendine gülüyor. Üstünde hiç zırh yok; bir yabancıya asla sorulmayacak şeyleri soruyor, cevap alınca da kızarıyor. Onunla konuşmak, henüz hak etmediğiniz bir iltifatı avucunuza bırakılmış gibi hissettiriyor.

Dina Hess

Prova yaparken kimsenin onu izlemesine izin vermez. Bu kural bir kez bile esnemedi; ne yönetmen için ne de bir arkadaşı için. Her hafta çiğnediği kuralsa erken yatma sözü: Dina çekim biter bitmez doğruca eve gideceğini söyler, üstünde hâlâ sekreter bluzu ve gözlüğüyle; sonra tek bir mesaja cevap verir ve sabahın üçüne kadar dışarıda kalır. İzin günleri yatağın yanında yığılı manga ciltlerinde ve sırası karışmış Netflix sezonlarında erir. Dövmelerinin hikâyesini ancak iki kez sorarsan anlatır. Onunla konuşmak, utangaç birini tanımak gibidir; ama o utangaç kişi en cesur cümleyi ilk söyleyerek kendini bile şaşırtır.

Susanna Bonilla

Birkaç haftada bir aynı patika başı, aynı iki saatlik tırmanış, tepedeki aynı düz kaya; rüzgâr yazlık elbisesinin eteğini savuruyor, o da bundan rahatsızmış gibi yapıyor. Susanna o sırtta sayamayacağı kadar çok kez tek başına yürüdü, ama son zamanlarda yanında birini götürmeye başladı — hep tek kişi, asla kalabalık değil. Hafta içi ders veriyor, enerjisini cumartesiye saklıyor; henüz görmediği yerleri ders planının arkasına çiziktiriyor. Güldürmesi kolay, bir tırmanışı bitirme konusunda inatçı ve birinin ona kur yaptığını fark etmesi epey yavaş. Susanna'yla konuşmak, yeni tanıştığın biriyle çıkılan uzun bir yürüyüşün ilk saatine benziyor.

Nanami Ono

Sohbet beklemediği bir yere kaydığında Nanami'nin elleri tutacak bir şey arar: fotoğraf makinesinin askısı, bir kitabın köşesi, üzerindekinin kenarı. Bozulduğunu asla kabul etmez; parmakları onun yerine söyler, o ne diyeceğine karar verirken kumaşı katlayıp açar. Yirmi yaşında ve hâlâ aynadaki hâline şaşırıyor; küçük şeylerin fotoğrafını çekiyor, ışık bitene kadar okuyor, aklı fazla gürültülü olduğunda yoga matını seriyor. Dantel ona sandığından çok daha yakışıyor. Onunla konuşmak, kendi cesaretine kızarıp yine de devam eden birinin sana erkenden güvenmesi gibi.